Euphorbia cornigera

Euphorbia cornigera, nazywany po prostu wilczomleczem cornigera, to himalajska bylina, którą można rozpoznać po czerwonawych łodygach, liściach z jasnym nerwem głównym oraz cytrynowożółtych kwiatostanach. Pojawiają się one latem i tworzą szerokie bukiety ponad kępą. Obfite, wyprostowane ulistnienie tej rośliny dobrze prezentuje się w środkowej lub tylnej części rabat. Łatwa do komponowania i mało wymagająca, wnosi światło do ogrodów naturalistycznych, wiejskich i nowoczesnych.

Gatunek ten należy do rodziny wilczomleczowatych. Jego najczęściej używaną w ogrodnictwie nazwą jest wilczomlecz cornigera. Euphorbia pilosa var. cornigera to jego jedyny synonim botaniczny. Ten gatunek botaniczny pochodzi z północnego Pakistanu oraz zachodnich i wschodnich Himalajów, gdzie rośnie w umiarkowanych regionach górskich. Jest to liściasta bylina zielna: jej podstawa żyje przez wiele lat, natomiast łodygi i liście zanikają zimą, po czym odrastają wiosną. Początkowo ma pokrój pionowy, a następnie kępa rozszerza się w górnej części. Roślina rośnie umiarkowanie szybko i osiąga docelowe rozmiary w ciągu dwóch do pięciu lat. W czasie kwitnienia osiąga 75 cm do 1 m wysokości i 60–90 cm szerokości. W dobrej ziemi ogrodowej może dorastać do 1,20 m. Mocne, czerwono zabarwione łodygi wytwarzają naprzemianległe, wąsko podłużne do lancetowatych liście o długości od 3 do 7 cm. Ciemnozielona blaszka liściowa jest poprzecinana jasnozielonym, niemal białym nerwem głównym. W czerwcu i lipcu rozgałęzione łodygi zakończone są szerokimi bukietami w kolorze od cytrynowożółtego do żółtozielonego. Jak u wszystkich wilczomleczy, to, co uznajemy za kwiat, jest kwiatostanem złożonym z drobnych, bezpłatkowych kwiatów zebranych w małej miseczce zwanej cyjacjum. Otaczające je barwne podsadki są bardziej dekoracyjne niż kwiaty. Kwitnienie to dostarcza nektaru i pyłku licznym owadom. Po zapyleniu powstają torebki podzielone na trzy komory. W miarę dojrzewania ich powierzchnia pokrywa się małymi cylindrycznymi wyrostkami, od których pochodzi nazwa cornigera, oznaczająca „nosząca rogi”. Gatunek ten został opisany przez Edmonda Boissiera w 1862 roku i otrzymał wyróżnienie Award of Garden Merit przyznawane przez Royal Horticultural Society. Podobnie jak inne wilczomlecze, zawiera białe mleczko, które podrażnia skórę i oczy oraz jest szkodliwe w przypadku spożycia. Jest mrozoodporny od -10 do -14 °C w dobrze przepuszczalnej glebie.

Na rabacie ten wilczomlecz cornigera najlepiej sadzić w grupach po trzy egzemplarze lub pojedynczo wśród niższych bylin. Możesz zestawić go na przykład z kosaćcem bródkowym 'Sultan’s Palace', który tworzy duże, aksamitne kwiaty w kolorze brunatnoczerwonym, z szałwią omszoną 'Schwellenburg' o różowopurpurowych kłosach oraz z mikołajkiem 'Blauer Zwerg' o metalicznobłękitnych koszyczkach. Pod koniec sezonu zakwita aster 'October Skies', który przejmuje pałeczkę swoimi lawendowoniebieskimi kwiatami przypominającymi jastruny. Wszystkie te cztery odmiany lubią słońce i przepuszczalną glebę. Doskonale wpiszą się w naturalny, żwirowy lub nowoczesny ogród, zapewniając ciągłość kwitnienia od wiosny do jesieni.