Wilczomlecz pstry Purpurea

Wilczomlecz pstry 'Purpurea' już wiosną zwraca uwagę kontrastem między młodymi pędami o barwie od czerwono-brązowej po purpurową a bukietami kwiatów w kolorze siarkowożółtym. Jego naturalnie zaokrąglony pokrój tworzy gęstą poduszkę i nie wymaga cięcia. W ciągu lata jego liście stają się bardziej zielone, a następnie jesienią ponownie przebarwiają się na czerwono, pomarańczowo i żółto. Bardzo mrozoodporny, wytrzymały i niewymagający pod względem wody, ten wilczomlecz sprawdzi się zarówno w ogrodach skalnych, jak i na słonecznych obrzeżach rabat oraz w ogrodach żwirowych.

Ten wilczomlecz należy do rodziny wilczomleczowatych. Jest zrzucającą liście byliną zielną: jego pędy i liście znikają po silnych mrozach, a wiosną z karpy wyrastają liczne nowe pędy. Gatunek, z którego pochodzi ta odmiana, noszący obecnie nazwę Euphorbia epithymoides, pochodzi z Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej, sięgając aż po północno-zachodnią Turcję. Rośnie między innymi na suchych i ciepłych skrajach lasów, w zaroślach i widnych lasach, często na glebach wapiennych. Odmiana 'Purpurea', rozpowszechniana również pod nazwami 'Rubra' i 'Candy', jest przypisywana Pawlowskiemu według niemieckiej szkółki Gaißmayer. Roślina tworzy poduszkę o wysokości 35–45 cm, która z czasem rozrasta się na szerokość 45–60 cm. Liczne, mocne pędy są wiosną zabarwione na purpurowo. Pokrywają je lekko owłosione, podługowate do lancetowatych liście, których czerwono-purpurowe zabarwienie jest szczególnie wyraźne podczas ruszania wegetacji. Później kolor ten blednie: latem liście przybierają odcienie ciemnej zieleni do niebieskozielonych. W kwietniu i maju wierzchołki pędów pokrywają się siarkowożółtymi do żółtozielonych bukietami. Podobnie jak u wszystkich wilczomleczy, prawdziwe kwiaty są maleńkie; to otaczające je barwne podsadki nadają kwitnieniu wyrazistość i zapewniają mu trwałość. Kontrast z purpurowymi pędami i młodymi liśćmi jest jedną z głównych zalet tej odmiany. Jesienią liście po raz drugi zmieniają kolor i przed opadnięciem przybierają odcienie czerwieni, pomarańczu i żółci. Ten wilczomlecz dobrze znosi ubogie, kamieniste i wapienne gleby, a także okresy suszy, gdy karpa jest już dobrze ukorzeniona. Gorzej rośnie w zwięzłej glebie, która pozostaje wilgotna zimą. Jego biała wydzielina mleczna działa drażniąco na skórę i oczy, dlatego podczas przycinania pędów należy zakładać rękawice.

Wilczomlecz pstry 'Purpurea' można sadzić w ogrodzie skalnym, na skarpie, na pierwszym planie rabaty lub na skraju widnego lasu. W słońcu można go posadzić z kosaccem niskim 'Cherry Garden' i bodziszkiem czerwonym 'Max Frei'; w półcieniu będzie dobrze wyglądać z bodziszkiem korzeniastym 'Spessart' oraz z Epimedium × perralchicum 'Frohnleiten'. Jego purpurowe młode pędy i jaskrawożółte podsadki szczególnie efektownie wyróżniają się na tle zielonych liści oraz różowych, czerwonych lub żółtych kwiatów tych bylin.