Oreocereus trollii - Głowa starca

Na suchych wyżynach Andów czuwa Oreocereus trollii, głowa starca, spowita w swój biały wełnisty płaszcz i skupiona w krótkie, grube kolumny. Pod tą szacowną wełnistą okrywą kryją się groźne, czerwonawe ciernie, świadczące o jej niepokornym charakterze. W pełnym słońcu, w doskonale przepuszczalnym podłożu i suchym klimacie z łatwością znosi mrozy do -12 °C. Czy to w doniczce na balkonie, czy w sercu skalniaka w śródziemnomorskim stylu, jego wyjątkowa osobowość nie pozostawia obojętnym. 

Oreocereus trollii bardzo dobrze rośnie na zewnątrz, od wiosny do jesieni, w bezpośrednim słońcu. Dość dobrze toleruje suche zimno, jednak przed nadejściem silnych mrozów trzeba przenieść go do jasnego, suchego i nieprzemarzającego miejsca, na przykład na werandę lub do nieogrzewanego pomieszczenia.

Oreocereus trollii, nazywany głową starca, to pałczak peruwiański należący do rodziny kaktusowatych. Pochodzi z górskich regionów północnej Argentyny (prowincje Jujuy i Salta) oraz południowej Boliwii (departamenty Chuquisaca, Tarija i Potosí), gdzie rośnie na wysokości od 2900 do 4300 m. Gatunek ten został po raz pierwszy opisany w 1929 roku przez Waltera Kuppera pod nazwą Cereus trollii, a następnie w 1936 roku przeklasyfikowany przez Curta Backeberga do rodzaju Oreocereus. Nazwa Oreocereus trollii upamiętnia niemieckiego botanika Wilhelma Trolla. Ten kaktus rośnie wolno i tworzy rozgałęzione u nasady, kolumnowe pędy, formujące niewielkie grupy. Pędy, początkowo niemal kuliste, z czasem stają się cylindryczne i osiągają 50 cm wysokości w uprawie, choć w naturalnym środowisku mogą dorastać do 1 m. Ich średnica wynosi od 6 do 10 cm. Pędy mają od 15 do 25 żeber pokrytych brodawkami, ozdobionych białymi areolami, z których wyrastają delikatne, białe, wełniste włoski o długości do 7 cm. Chronią one roślinę przed ekstremalnymi warunkami klimatycznymi panującymi w jej środowisku. Cierni centralnych jest od 3 do 5; są mocne i osiągają do 5 cm długości. Mają żółte, czerwonawe lub brązowe barwy, a ich końcówki są ciemniejsze. Od 10 do 15 cierni promienistych jest cieńszych i przypomina włoski. Kwiaty pojawiają się od czerwca do sierpnia, zależnie od klimatu, na dojrzałych egzemplarzach. Są półrurkowate, różowe lub karminowoczerwone i osiągają do 4 cm długości. Na zewnątrz kwiaty są zwykle zapylane przez owady. Owoce są kuliste i suche, a po osiągnięciu dojrzałości pękają, uwalniając czarne nasiona.
Aby pobudzić kwitnienie, ten kaktus musi mieć zapewnione maksymalne nasłonecznienie. Bardzo korzystny jest dla niego także zimowy okres spoczynku w chłodnym i suchym miejscu.

W skąpanym w słońcu ogrodzie żwirowym głowa starca wyróżnia się niczym żywa rzeźba. Jej wełnista sylwetka kontrastuje z surowym kamieniem i ulotnymi cieniami zmierzchu. Kolumnowy pokrój doskonale komponuje się z niebieskawymi kępami starca Senecio mandraliscae. Agawa parrasana o zwartych, kapuścianych rozetach wyrzeźbi przestrzeń wokół tych dwóch towarzyszy. W doniczce, na bardzo nasłonecznionym tarasie, wysyp wokół niej warstwę jasnego żwiru, który odbije światło i podkreśli delikatność jej wełnistej okrywy. Ustawiona wśród ceramiki w odcieniach terakoty lub turkusu przywołuje krajobrazy Andów.