Paprotnik szczecinkozębny Plumosum Bevis

Polystichum setiferum 'Plumosum Bevis' to wyjątkowo niezwykła odmiana paprotnika szczecinkozębnego, odkryta w 1876 roku w żywopłocie w hrabstwie Devon w Anglii przez niejakiego Beviesa. To paproć równie ozdobna, co łatwa do zaaklimatyzowania w naszych ogrodach, podobnie jak jej dziki przodek, nazywany także paprotnikiem szczecinkozębnym, często sadzonym w naszych ogrodach. 'Plumosum Bevis' zdecydowanie przewyższa go elegancją dzięki bardziej wydłużonym liściom paproci, których końce wyglądają tak, jakby były splecione, zanim się rozwiną. Jej intensywnie podzielone, miękkie i delikatne w dotyku ulistnienie przypomina pióra o intensywnie zielonej barwie. To roślina wytrzymała, mrozoodporna i najczęściej zachowująca liście zimą. Najlepiej rośnie w cieniu, w każdej próchnicznej, przepuszczalnej glebie, nawet dość suchej latem.

Polystichum setiferum 'Plumosum Bevis wywodzi się od paprotnika szczecinkozębnego, dawniej nazywanego Polystichum angulare. Gatunek botaniczny pochodzi z Europy Zachodniej, zwłaszcza z jej południowej części, z Wielkiej Brytanii, a także z umiarkowanych regionów Azji i Afryki Północnej. Jego naturalnym siedliskiem są zacienione lasy i wąwozy. Występuje dziko niemal w całej Francji oraz na Korsyce, na obszarach górskich. Jest byliną z rodziny nerecznicowatych, od której wywodzi się ponad 300 mniej lub bardziej wyraźnie różniących się odmian. Odmiana 'Plumosum Bevis' rośnie dość wolno, szczególnie w pierwszych latach. Roślina tworzy lekko rozszerzającą się kępę o pokroju wzniesionym, wysokości od 80 cm do 1 m i szerokości około 70 cm. Młode pastorały wyrastające wiosną są brązowe, a następnie rozwijają się, odsłaniając srebrzyste, lśniące łuski. Młode liście paproci są początkowo wyprostowane, a w miarę rozwoju lekko się wyginają. Ich blaszka, szersza w środkowej części, jest podzielona na 30–40 par pierzastych piórek, z kolei podzielonych na smukłe, zwężające się listki skierowane ku górze, delikatne i pokryte szczecinkami, które nadają im lśniący wygląd. Ogonek liściowy każdego liścia paproci jest silnie pokryty łuskami i brązowy. Barwa ulistnienia przechodzi od kwaśnej zieleni ze złocistymi refleksami do ciemniejszej zieleni.

Paprotniki tworzą bardzo zróżnicowany i szczególnie dekoracyjny rodzaj, który u większości gatunków i odmian zachowuje walory ozdobne przez cały rok. Paprotnik szczecinkozębny dobrze przystosowuje się do wielu zacienionych stanowisk, w przepuszczalnej glebie, od północy po południe Francji. Jego duże, pierzaste i jedwabiste liście paproci, wyrastające z cienia, zachęcają, by ich dotknąć podczas spaceru zacienioną ścieżką. Wśród drzew można zestawiać go z prostymi i mało wymagającymi roślinami, takimi jak ruszczyk, ostrokrzewy, mahonie czy jasnoty. Ta paproć dobrze komponuje się także z bambusami, fuksjami krzewiastymi, nandynami i funkiami. Paprocie zawsze wspaniale prezentują się nad brzegiem zbiorników wodnych lub w dużych cienistych ogrodach skalnych.