Paprotnik szczecinkozębny Plumosum Densum

Paprotnik szczecinkozębny 'Plumosum Densum' to pełna uroku paproć, którą docenisz za jej piękne gęste liście przypominające duże pióra w delikatnym odcieniu zieleni, przyjemne w dotyku i cieszące oko. Ta ładna zimozielona paproć jest dość łatwa w uprawie na cienistym stanowisku, w glebie próchnicznej i przepuszczalnej. Posadź ją w lesie lub w pobliżu zacienionego punktu wodnego. Jej omszały wygląd doskonale będzie się prezentował w towarzystwie bambusów kępowych, cebulek wiosennych lub czerńców.

Paprotnik szczecinkozębny, dawniej określany nazwą Polystichum angulare, to gatunek botaniczny pochodzący z Europy Zachodniej, zwłaszcza z jej południowej części, z Wielkiej Brytanii, a także z umiarkowanych regionów Azji i Afryki Północnej. W naturze występuje w zacienionych lasach i wąwozach, na niewielkich wysokościach. W stanie naturalnym spotyka się go niemal w całej Francji, a także na Korsyce, w wyższych partiach gór. Jest to bylina z rodziny paprotnikowatych, od której wywodzi się ponad 300 mniej lub bardziej wyraźnie zróżnicowanych odmian, w tym odmiana 'Plumosum Densum'.

Paprotnik szczecinkozębny 'Plumosum Densum' wyróżnia się na tle formy typowej bardzo silnie podzielonymi liśćmi paproci o omszałym wyglądzie oraz zdolnością do wytwarzania „keiki” (miniaturowych paproci lub rozmnóżek) wzdłuż osadek dolnych liści paproci. Ta paproć tworzy elegancką, dobrze uformowaną kępę, ładnie rozchyloną, o lekko rozłożystym pokroju, wysokości i szerokości od 50 do 60 cm. Liście paproci mają blaszkę rozszerzoną pośrodku, silnie podzieloną na 30–40 par pierzastych odcinków, które z kolei dzielą się na liczne, ząbkowane i pofalowane listki pokryte szczecinkami. Ogonek każdego liścia paproci jest bardzo łuskowaty i brązowy. Lancetowate blaszki mają nieco miękką strukturę i delikatną, jasnozieloną do szarozielonej barwę, w rozproszonym świetle przybierającą bardziej złocisty odcień. Każdy liść paproci utrzymuje się do wiosny, a następnie zasycha, gdy pojawiają się młode pędy. Młode pastorały wyrastające wiosną są brązowe, a następnie rozwijają się, otulone bardzo jasną, kędzierzawą wełnistą osłoną, przybierając srebrzystą barwę.

Paprotnik szczecinkozębny to gatunek dość mrozoodporny (do -18 °C), który przystosowuje się do wielu chłodnych i zacienionych warunków. Wymaga przepuszczalnej gleby, ponieważ nie toleruje wilgoci zastoinowej. Odmianę 'Plumosum Densum' można uprawiać w większości naszych regionów. Jej duże, jedwabiste liście paproci wyłaniają się z cienia i aż zachęcają, by ich dotknąć, gdy mijasz zacienioną alejkę lub gdy roślina wyrasta z chłodnego ogrodu skalnego. W lesie, pod wysokimi drzewami, możesz zestawić ją z prostymi i mało wymagającymi roślinami, takimi jak ruszczyk, bodziszek korzeniasty lub brunnery. Dobrze komponuje się również z bambusami kępowymi, fuksjami krzewiastymi, bergeniami i kokoryczami. Paprocie są zachwycające na brzegach zbiorników wodnych lub w połączeniu z kamieniami w dużych, cienistych ogrodach skalnych. Możesz także posadzić tę piękną paproć w bardzo dużej donicy wypełnionej żyznym podłożem.