Nektaryna płaska

Nektaryna lub Prunus persica nucipersa 'Plat' to oryginalna odmiana, która pod koniec lata wydaje żółte, spłaszczone nektaryny. Drzewo o średniej sile wzrostu kwitnie na różowo w kwietniu i rodzi smaczne owoce, które pod gładką skórką, czerwoną w czasie dojrzewania, kryją delikatny, soczysty i słodki żółty miąższ. Nektaryna jest samopylna, krótkowieczna i nieco mniej odporna niż brzoskwinia zwyczajna. Podobnie jak jej bliski krewniak, jest podatna na kędzierzawość liści brzoskwini i wymaga regularnych oprysków od końca zimy. Posadź ją na słońcu, w pulchnej, żyznej glebie, która latem pozostaje świeża. Zbiór przypada na sierpień–wrzesień.

Nazwa gatunkowa „persica” została nadana brzoskwini, którą uważano za pochodzącą z Persji. W rzeczywistości wszystkie uprawiane formy brzoskwini zwyczajnej pochodzą z północnych Chin. Nektaryna, po łacinie Prunus persica nucipersa, jest wynikiem naturalnej mutacji brzoskwini zwyczajnej, do której miało dojść w XVI wieku. To niewielkie, zrzucające liście mrozoodporne drzewo można uprawiać we wszystkich naszych regionach o umiarkowanym klimacie, preferuje jednak cieplejsze regiony: jego dość wczesne wiosenne kwitnienie może zostać zniszczone przez późne przymrozki. Nektaryna, blisko spokrewniona z brzoskwinią nagą, również ma gładką i lśniącą skórkę, a jej miąższ jest żółty lub biały, jednak pestka łatwo oddziela się od miąższu, podczas gdy u brzoskwini nagiej do niego przylega.

Jak większość drzew owocowych, nektaryna 'Plat' lubi słońce, ciepło i stanowiska osłonięte przed silnym wiatrem. Dobrze rośnie w każdej głębokiej, umiarkowanie wilgotnej, pulchnej i żyznej glebie, natomiast źle znosi nadmiar wody oraz ciężkie i zbite, nadmiernie gliniaste podłoże. To drzewo o średniej sile wzrostu, które osiąga około 3 m wysokości i 2 m szerokości. Jego dość krótki pień ma liczne gałęzie o mniej lub bardziej pionowym wzroście, które nadają mu nieco otwarty, rozłożysty pokrój. Nektaryna zaczyna owocować w wieku około 7 lat, a jej żywotność nie przekracza 15–20 lat.

Jej liście są intensywnie zielone i wydzielają delikatny zapach migdałów; jesienią opadają. Mają od 8 do 15 cm długości i od 3 do 4 cm szerokości oraz krótki ogonek liściowy. Jasnoróżowe kwiaty pojawiają się na początku kwietnia, czyli stosunkowo późno jak na nektarynę. Jeśli drzewo rośnie na północ od Loary, należy posadzić je w miejscu szczególnie słonecznym i osłoniętym przed wiatrem. Kwiaty są obupłciowe i samopylne. W wyniku owocowania powstają owoce średniego kalibru, w dojrzałości czerwono-różowe, spłaszczone i nieregularne, gotowe do zbioru pod koniec sierpnia lub na początku września. Dzięki temu, że długo zachowują jędrność, zbiór można rozłożyć na kilka tygodni. Zerwane nieco twarde nektaryny będą nadal dojrzewać w domu. Drzewo nie wymaga intensywnej pielęgnacji, poza kilkoma profilaktycznymi opryskami przeciwko kędzierzawości liści brzoskwini. Dobrze znosi silne cięcie, ale nie należy wykonywać go co roku.

Do jedzenia lub w kuchni: nektarynę można jeść na surowo lub po ugotowaniu, na słodko albo na słono, a także podawać jako owoc flambirowany, w tarcie, w deserze lodowym lub po zredukowaniu sosu. Bardzo dobrze komponuje się z winem i niektórymi mięsami, na przykład z kaczką. Wykorzystuje się ją w wielu przepisach, między innymi na dżemy, kompoty i ciasta…