Figowiec Marseillaise

Ficus carica Marseillaise, Blanquette, Athènes czy Couille de Pape to stara, plenna i samopylna odmiana, przystosowana do uprawy w cieplejszych regionach. Ten figowiec owocuje raz w roku i obficie plonuje jednorazowo w sierpniu i wrześniu, w zależności od nasłonecznienia. Owoce o cienkiej, żółtozielonej skórce, dość małe, z soczystym, jasnoróżowym miąższem o słodkim i aromatycznym smaku, są bardzo cenione do spożywania na świeżo, gotowania i suszenia. Figa to pełen walorów smakowych letni owoc o licznych właściwościach i wartościach odżywczych. Umiarkowany wzrost, wyjątkowy pokrój i oryginalne liście sprawiają, że figowiec Marseillaise lub Blanquette jest bardzo dekoracyjnym i uroczym krzewem. Sadź jesienią lub zimą, w miejscu nieprzemarzającym, a w chłodniejszych regionach — wiosną.

Pochodzący z regionów o ciepłym klimacie umiarkowanym, rozciągających się od basenu Morza Śródziemnego po Azję Środkową, figowiec należy do rodziny morwowatych. Zwykle nie przekracza wysokości od trzech do czterech metrów, ma dość kręty pień i krzaczasty pokrój. Liście opadające na zimę są szorstkie i owłosione, mogą osiągać 25 cm długości i są mniej lub bardziej podzielone na od trzech do siedmiu klap o ząbkowanych brzegach i zmiennym kształcie. Spód liścia jest aksamitny, z wyraźnie wystającymi nerwami. Łodygi, liście i owoce zawierają dość silnie drażniące, białe mleczko. Drewno o gładkiej, szarej korze jest miękkie, gąbczaste i puste w środku. Powierzchniowe korzenie figowca są silne.

Wyróżnia się odmiany owocujące raz w roku, które plonują podczas jednego, dość obfitego zbioru, zazwyczaj na początku jesieni, oraz odmiany dwukrotnie owocujące, które wydają dwa plony fig rocznie: latem na pędach z poprzedniego roku rozwijają się owoce nazywane „figami kwiatowymi”, a jesienią na tegorocznych pędach dojrzewają figi rozwijające się w normalny sposób.

Spośród wszystkich odmian figowca, figowiec Marseillaise jest odmianą owocującą raz w roku, która plonuje obficie jednorazowo, w sierpniu i wrześniu, w zależności od nasłonecznienia, wydając owoce o masie około 30–40 g. Owoce należy zbierać kilkakrotnie, aby figi były zrywane w pełni dojrzałe i mogły zachować maksimum smaku. Owoce należy zbierać kilkakrotnie, aby figi były zrywane w pełni dojrzałe i mogły zachować maksimum smaku. Ficus carica Marseillaise jest odmianą samopylną i partenokarpiczną, dzięki czemu zawiązuje owoce bez zapłodnienia. Nie wymaga sadzenia innych figowców ani udziału os, jedynych owadów zapylających figowca, które są zbyt wrażliwe na chłód, aby przetrwać w zimnym klimacie.

Skąpana w słońcu figa doskonale nadaje się do spożywania na surowo, jako świeży owoc, w którym ujawniają się pełnia smaku i aksamitna konsystencja.Delikatny, a zarazem wyrazisty smak figi można podkreślić miodem. Doskonale komponuje się również ze słodkimi owocami, takimi jak owoce jagodowe (wiśnie, truskawki, maliny, jeżyny, porzeczki, borówki i inne), a także z winogronami. Wśród owoców na przetwory figi zajmują wyjątkowe miejsce dzięki delikatnemu, bogatemu smakowi i bardzo łagodnej słodyczy. Figa jest bogata w błonnik, ma właściwości przeczyszczające, a jej nasiona ułatwiają trawienie. Zawiera również dużo minerałów, pierwiastków śladowych i witaminy B. Po zbiorze nie zaleca się przechowywania fig w lodówce, aby nie pozbawić ich aromatu — skórka może ucierpieć z powodu wilgoci i skraplania się pary wodnej.

Figowiec jest często uznawany za jedno z najpiękniejszych drzew owocowych. Jego oryginalne liście nadają mu ozdobny charakter i zapewniają przyjemny cień podczas letnich upałów. Posadź figowiec przy ścianie, która ochroni go przed chłodem podczas surowych zim, na stanowisku południowym lub południowo-zachodnim, w towarzystwie owocującego granatowca, morwy białej i nieśplika japońskiego w cieplejszych regionach. W chłodniejszych regionach można zestawić go z pigwą, fejchoą i Akebia quinata, które są równie mrozoodporne i egzotyczne. Pamiętaj, aby uwzględnić docelowe rozmiary rośliny i na tej podstawie ustalić odległość sadzenia. Chociaż korzenie nie powodują uszkodzeń nowoczesnych konstrukcji, mogą z czasem uszkadzać stare mury z suchego kamienia lub wzniesione na słabej zaprawie.