Migdałowiec - Prunus dulcis

Migdałowiec zwyczajny lub Prunus dulcis to uprawiany migdałowiec, który różni się od dzikich odmian o gorzkich migdałach („dulcis” po łacinie oznacza słodki). Jest to małe drzewo bardzo dobrze przystosowane do rejonów o łagodnym klimacie. Co prawda znosi chłód w chłodniejszych regionach, ale jego wczesne kwitnienie często zostaje tam zniszczone przez mróz, co znacznie ogranicza sens jego sadzenia! Rośnie na obojętnych do wapiennych, kamienistych i suchych glebach. W rejonach o łagodnym klimacie jest dość łatwym w uprawie drzewem owocowym, które wymaga niewielkiej pielęgnacji.

Migdałowiec uprawny (Prunus dulcis) należy do rodziny różowatych, podobnie jak wiśnie i śliwy. Pochodzi od migdałowca kaukaskiego, zwanego Prunus fenzliana, krzewu pochodzącego z Armenii, Turcji i Iranu. Od bardzo dawna uprawia się go na obszarze śródziemnomorskim, a od kilkudziesięciu lat także w wielu suchych regionach. Aby uzyskać owoce, trzeba koniecznie zabezpieczyć kwiaty przed przemarzaniem, dlatego uprawa migdałowca ogranicza się do stref klimatycznych o łagodnym klimacie i krótkich zimach: południowych Chin, południowo-zachodniej części Ameryki Północnej (Kalifornia), Ameryki Południowej (środkowe Chile), Afryki Południowej, Australii i oczywiście rejonu śródziemnomorskiego. We Francji najlepiej rośnie przede wszystkim na obszarze historycznej uprawy oliwek.
Migdałowiec tworzy małe drzewo o wysokości około 8 m i podobnej szerokości, ale może osiągać od 10 do 12 m wysokości. W ojczyźnie żyje około stu lat, zachwycając krajobraz swoim wczesnym, białoróżowym, a nawet jasnoróżowym kwitnieniem w lutym i marcu. Każdy kwiat ma 5 płatków i osiąga około 3–5 cm średnicy. Podczas kwitnienia powstaje nektar doskonałej jakości, bardzo poszukiwany przez pszczoły o tej porze roku. Następnie tworzą się podłużne owoce pokryte aksamitną skórką w delikatnym zielonym kolorze, osiągające do 4 cm długości. Pod koniec lata skórka wysycha i pęka, odsłaniając twardą łupinę chroniącą jadalny migdał. Zbiór słodkich migdałów odbywa się w czerwcu w przypadku świeżych migdałów, a we wrześniu — w przypadku suchych. W anatomii roślin migdał oznacza wnętrze nasiona. Owoce Prunus dulcis nazywa się w ten sposób, ponieważ spożywa się wyłącznie tę część. Miąższ otaczający pestkę nie jest jadalny.
Migdałowiec jest cennym drzewem owocowym na kamieniste i suche tereny o glebie wapiennej, gdzie potrafi rosnąć i owocować. Nie gardzi jednak niewielką ilością wody latem — profesjonalne plantacje nawadnia się kroplowo, aby zabezpieczyć i uregulować produkcję. Najważniejsze jest zapewnienie mu bardzo przepuszczalnych warunków uprawy, ponieważ nie znosi nadmiaru wody w obrębie korzeni. W takich warunkach okazuje się bardzo odporny i wymaga niewielkiej pielęgnacji, ograniczającej się głównie do lekkiego cięcia zimą w celu usunięcia martwego drewna lub skorygowania pokroju.

Migdałowiec doskonale odnajdzie się w śródziemnomorskim sadzie lub naturalnym ogrodzie, w którym warto sadzić gatunki rodzime albo przypominające dzikie rośliny, takie jak chruścina, zachwycająca niemal nieprzerwanym pokazem drobnych, białych kwiatów w kształcie dzwonków oraz owoców od pomarańczowych po jaskrawoczerwone. Dobrymi towarzyszkami w naturalnym ogrodzie będą także czystki, które pomogą stworzyć niskie piętro roślinności. Ich piękne, pojedyncze kwiaty występują w różnych barwach zależnie od odmiany, a liście mogą być zielone, szare, a nawet pokryte delikatnym kutnerem. Oczywiście, aby zadowolić wszystkie zmysły, kompozycję dopełnią zioła aromatyczne, takie jak lawendy i rozmaryny. Wspólnie stworzą naturalną scenerię, która pod względem estetycznym może konkurować z wyrafinowaniem roślin ogrodowych, a jednocześnie zapewni jej większą odporność.