Śliwa Duo Opal i Victoria

Śliwy Opal i Victoria tworzą bardzo zgrany duet, zapewniający zbiory od końca lipca do końca września. Uzupełniają się w okresie kwitnienia i wzajemnie wspierają, zapewniając obfite owocowanie na jednym drzewie. Odmiany te, zaszczepione na tej samej podkładce, rodzą owoce o żółtym, soczystym i bardzo aromatycznym miąższu: Opal wytwarza śliwki o purpurowoczerwonej skórce, a Victoria – większe owoce czerwono-fioletowe. Po zakończeniu wiosennego kwitnienia śliwa pokrywa się ciemnozielonymi liśćmi, zapewniając latem przyjemny cień. Odporna na mróz, potrzebuje zwykłej gleby ogrodowej, przepuszczalnej, świeżej, żyznej i głębokiej, ale niewapiennej oraz pozbawionej wilgoci zastoinowej. Łącząc walory ozdobne i użytkowe, ten duet dobrze sprawdzi się jako soliter na trawniku, a także na rabacie, w sadzie lub w owocowym żywopłocie. Idealny wybór do małych ogrodów, pozwala sprostać ograniczeniom przestrzeni.

To drzewo łączy dwa zrazy:

- Zraz śliwy Opal: Odmiana silnie rosnąca i wczesna, samopylna oraz bardzo plenna. Rodzi niewielkie, jajowate śliwki o średnicy od 2,5 do 3 cm, purpurowoczerwone, z żółtym, jędrnym, soczystym i słodkim miąższem o subtelnym aromacie. Najczęściej spożywa się je na świeżo, ale doskonale nadają się również do przygotowywania tart, clafoutis i konfitur. Odmiana jest bardzo odporna na choroby i stanowi bardzo dobrego zapylacza. Owoce dojrzewają od końca lipca do połowy sierpnia.

- Zraz śliwy Victoria : Odmiana słabo rosnąca, ale dobrze plenna. Rodzi duże, wydłużone lub jajowate owoce o średnicy od 4 do 5 cm, czerwono-fioletowe na żółtym tle, z żółtym, średnio jędrnym i bardzo aromatycznym miąższem. Zbiór przypada na początek września. Ta samopylna odmiana jest również dobrym zapylaczem.

Prunus domestica (śliwa domowa) to drzewo owocowe należące do rodziny różowatych, podobnie jak morela, migdałowiec i brzoskwinia. Pochodzi z Syrii, gdzie rośnie niekiedy na wysokości do 1000 m n.p.m. Śliwa została sprowadzona do Francji w średniowieczu, a jej rozwój i rozpowszechnienie na tym obszarze nastąpiły w okresie renesansu. Odmiana 'Opal' została wyselekcjonowana w 1925 roku przez Instytut Badań w Alnarp w Szwecji. Powstała ze skrzyżowania odmian Early Favourite i Reine-claude d'Oullins. Odmiana 'Victoria' została po raz pierwszy opisana w literaturze w 1856 roku. Wyhodowano ją z siewki znalezionej w Alderton w hrabstwie Sussex w Wielkiej Brytanii, a nazwano na cześć królowej Wiktorii.

Ta śliwa tworzy drzewo owocowe o dość zaokrąglonej koronie, osiągające docelowo około 5 m wysokości i wytwarzające liczne małe gałązki zebrane w rozłożyste korony. Jej pokrój dobrze nadaje się do prowadzenia w formie naturalnej, na wysokim, półpiennym lub niskim pniu. Jej liście opadające na zimę są odwrotnie jajowate, mają od 6 do 8 cm długości, są karbowane i ząbkowane, lekko omszone od spodu oraz ciemnozielone. Pod koniec marca u odmiany 'Opal' i na początku kwietnia u odmiany 'Victoria' pojawiają się białe kwiaty o średnicy od 1,5 do 2,5 cm. Wyrastają pojedynczo, przed liśćmi, na zeszłorocznych gałązkach. Kwitnienie jest wrażliwe na wiosenne przymrozki, ale tak obfite, że mróz rzadko zagraża zbiorom. Jest to wyjątkowo dekoracyjne kwitnienie wiosną, a kwiaty są szczególnie miododajne i nektarodajne. To mrozoodporne drzewo wytrzymuje spadki temperatury do -20 °C. Są to dwie odmiany samopylne, dlatego nie potrzebują towarzystwa innej odmiany, aby owocować. Kwiaty mogą zapylać się same, ale ich obecność w niewielkiej odległości od siebie umożliwia zapylenie krzyżowe, a tym samym zwiększa liczbę owoców.

Te dwie odmiany śliwy zaszczepione na jednym drzewie zapewniają obfite i regularne owocowanie oraz szybkie wchodzenie w owocowanie, około 3–4 roku, a po 5–7 latach produkcja owoców staje się optymalna. Dorosła śliwa (w wieku od 10 do 20 lat) produkuje średnio od 35 do 50 kg owoców rocznie. Pierwsze zbiory odmiany 'Opal' można rozpocząć pod koniec lipca, a następnie kontynuować je we wrześniu w przypadku odmiany 'Victoria', w miarę dojrzewania owoców. Ponieważ śliwki są dość delikatne, zbiera się je za pomocą tyczki do zbioru owoców lub ręcznie z drabiny, zawsze bardzo ostrożnie. Owoce nadają się do spożycia bezpośrednio po zbiorze. Smaczne i aromatyczne śliwki można jeść na surowo, od razu po zerwaniu, samodzielnie, w sałatkach owocowych lub jako deser. Doskonale smakują również w clafoutis, ciastach, kruszonkach i tartach, a także jako dodatek do dań z białym mięsem, takich jak indyk, kurczak czy cielęcina, oraz do tadżinów. Świetnie nadają się również do przygotowywania konfitur, przecierów, soków oraz owoców w syropie.

Śliwka jest lekkim i wartościowym owocem. Ma niewiele kalorii, a jednocześnie dostarcza potasu, wapnia i magnezu oraz znaczącej ilości żelaza. Zawartość witamin C, B, E i K, przeciwutleniaczy fenolowych oraz błonnika sprawia, że śliwki korzystnie wpływają na zdrowie. Są orzeźwiające, energetyzujące i nawadniające. Owoce można przechowywać w temperaturze otoczenia tylko przez kilka dni. Można je jednak zamrozić po umyciu, osuszeniu i usunięciu pestek albo konserwować w konfiturach lub w syropie.