Śliwa Wignon

Śliwa domowa Wignon to stara, silnie rosnąca odmiana śliwy, tworząca niewielkie drzewo o dość wzniesionym pokroju. Jej późne kwitnienie przypada na kwiecień, a nawet maj, i pojawia się w postaci białych kwiatów przyciągających pszczoły. Choć ten termin kwitnienia zmniejsza ryzyko uszkodzenia przez późne wiosenne przymrozki, odmiana jest na nie bardzo wrażliwa, dlatego należy sadzić ją w miejscach mało narażonych na to zagrożenie. We wrześniu wydaje owalne śliwki, o barwie od czerwonej do ciemnopurpurowej, z soczystym i bardzo słodkim miąższem. Owoce można jeść na świeżo, a także doskonale nadają się do przygotowywania tart i kompotów. Uprawiaj ją w pełnym słońcu, w zwykłej, dobrze przepuszczalnej glebie ogrodowej. Odmiana samopylna i bardzo dobry zapylacz dla innych odmian.

Śliwy należą do licznej rodziny różowatych, do której zalicza się większość naszych drzew owocowych klimatu umiarkowanego (jabłonie, grusze, morele, brzoskwinie, wiśnie, pigwowce...) oraz drobne owoce (jeżyny, maliny, poziomki). Sam rodzaj Prunus jest niezwykle obszerny i obejmuje ponad 300 gatunków, zarówno owocowych (migdałowce, brzoskwinie...), jak i ozdobnych. Prunus domestica prawdopodobnie pochodzi z Azji Mniejszej (Syrii) i miał zostać sprowadzony do Rzymu, podobnie jak wiele innych gatunków po podbojach rzymskich. Według niektórych autorów jego introdukcja do Europy była raczej związana z wyprawami krzyżowymi — kto to naprawdę wie?
Wignon to stara odmiana szeroko rozpowszechniona w Belgii, skąd pochodzi (gmina Huy w prowincji Liège), przede wszystkim dlatego, że jest bardzo dobrym zapylaczem innych odmian dzięki wysokiej jakości pyłku. Sama jest dobrze samopylna, ale jej kwiaty są bardzo wrażliwe na późne wiosenne przymrozki. Ta silnie rosnąca śliwa tworzy niewielkie drzewo o wzniesionym pokroju, osiągające około 4–5 m wysokości i 3 m szerokości. Ma tendencję do wytwarzania licznych wilków na pniu, które należy regularnie usuwać. Odmiana ta kwitnie dość późno, w kwietniu, a w zależności od regionu nawet w maju, wytwarzając pojedyncze, białe i miododajne kwiaty. Po zapyleniu kwiaty tworzą latem pestkowce, czyli mięsiste owoce z pestką, powszechnie nazywane śliwkami. Owoce odmiany Wignon mają średni kaliber i owalny, często niesymetryczny kształt, przy czym jeden z płatów jest zazwyczaj dłuższy od drugiego, a ich barwa jest purpurowa do ciemnoczerwonej. Dojrzewają około połowy września. Ich żółty miąższ jest dość jędrny i soczysty, a owoce mają przyjemnie słodki smak. Można jeść je na świeżo bezpośrednio po zbiorze, a także doskonale nadają się do przetwarzania na kompoty i tarty. Śliwki to orzeźwiające i stosunkowo niskokaloryczne owoce, bogate w witaminę E.

Mrozoodporna do -23 °C, a nawet niższej temperatury, odmiana Wignon najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje również półcień, zwłaszcza w rejonach o łagodniejszym klimacie. Dobrze rozwija się w zwykłej, dobrze przepuszczalnej, obojętnej do wapiennej i niezbyt suchej glebie. To łatwe w uprawie drzewo, które po dobrym ukorzenieniu nie ma dużych wymagań. Odmiana jest bardzo plenna i regularnie owocuje, a także mało podatna na choroby, szczególnie na moniliozę i dziurkowatość liści. Jest średnio wrażliwa na rdzę, mszyce i owocówki.

Ta śliwa Wignon jest dobrze przystosowana do wschodnich regionów, jednak należy sadzić ją z dala od miejsc, w których wiosną występują przymrozki (dna dolin i podobne lokalizacje). Jeśli powierzchnia ogrodu na to pozwala, może stać się początkiem sadu, w którym posadzisz ją obok jabłoni, grusz oraz słynnej mirabelki z Nancy, która preferuje takie same warunki klimatu kontynentalnego i gleby. W łagodniejszym klimacie posadź obok niej hurmę wschodnią, czyli Diospyros kaki, której późne owocowanie wydłuży sezon degustacji!