Daglezja zielona Bhiela Lhota

Dzięki wspaniałym młodym pędom z igłami w jasnym, srebrzystoniebieskim kolorze daglezja zielona 'Bhiela Lhota' jest miniaturową i bardzo zwartą daglezją zieloną, stanowiącą prawdziwą ozdobę skalniaka. Początkowo ma kulisty lub owalny pokrój, z czasem tworzy gęstą, stożkowatą koronę z wyraźnym przewodnikiem. Jej bardzo gęste i nieco nieregularne, ciemnozielononiebieskie ulistnienie zdobią ładne, spiczaste pąki pojawiające się zimą. Ta odmiana jest wspaniałym egzemplarzem, który warto wyeksponować na tarasie lub w ogrodzie żwirowym. To mrozoodporna, wolno rosnąca roślina, która dobrze czuje się na słońcu, w lekkiej, przepuszczalnej i próchnicznej glebie.

Daglezja zielona, czyli Pseudotsuga menziesii, powszechnie nazywana daglezją lub daglezją zieloną, jest drzewem iglastym z rodziny sosnowatych, pochodzącym z Ameryki Północnej, z wybrzeża Pacyfiku, od Kalifornii po Kolumbię Brytyjską i Kanadę. Dorosły egzemplarz, który może żyć od 400 do 500 lat, osiąga w swoich ojczystych regionach od 50 do 80 m wysokości i 2 m szerokości, natomiast w Europie dorasta do 40–60 m wysokości. Daglezja charakteryzuje się szybkim wzrostem, co przyczyniło się do jej masowego sadzenia w Europie w celu zalesiania. Jest gatunkiem odpowiednim do chłodnego i wilgotnego klimatu, który dobrze rośnie na wilgotnych, lekkich glebach. Jej drewno, odporne na próchnienie w środku pnia, jest szeroko wykorzystywane w budownictwie.

Odmiana 'Bhiela Lhota', wciąż mało rozpowszechniona we Francji, wywodzi się z tego gatunku. Wyróżnia się bardzo małymi rozmiarami, gęstym, stożkowatym i mocno zaokrąglonym pokrojem oraz nietypowym kolorem ulistnienia. Rośnie wolno, około 3–5 cm rocznie, dlatego w wieku 20 lat osiąga od 80 cm do 1 m wysokości oraz od 60 do 80 cm szerokości. W wieku 50 lat ten krzew zajmuje od 2 do 3 m szerokości i osiąga od 1,2 do 1,6 m średnicy. Jej gałązki są lekko wzniesione lub poziome, pokryte igłami o długości od 10 do 20 mm, cienkimi, miękkimi, elastycznymi, łukowato wygiętymi, spiczastymi i zwężającymi się u nasady, sinozielonymi, o wyraźnie srebrzystym spodzie. Igły wyrastają na poduszeczkach wokół gałązek, tworząc szczotkowaty układ. Po roztarciu wydzielają zapach trawy cytrynowej. Roślina ma silny korzeń palowy oraz bardzo dobrze rozwinięty system korzeniowy, co sprawia, że przesadzanie dużych egzemplarzy jest nieco kłopotliwe, ale pozwala jej sięgać głęboko po składniki odżywcze z gleby.

Daglezja zielona 'Bhiela Lhota' zachwyci kolekcjonerów, ale jest także uroczym i niewymagającym małym drzewem iglastym, które warto wyeksponować na skalniaku, w donicy na tarasie lub na obrzeżu rabaty. Znajdzie miejsce w każdym ogrodzie, nawet najmniejszym, ponieważ jej rozmiary są naturalnie niewielkie, a wzrost powolny. Nie wymaga pielęgnacji i dobrze komponuje się z dużymi kamieniami, geometrycznymi liniami basenów oraz elementami murowanymi. Można zestawiać ją z trawami, które doskonale ją uzupełniają, lub z karłowymi drzewami iglastymi o pokroju płożącym (Juniperus horizontalis Blue Chip), kulistym (Picea abies Little Gem) albo kolumnowym (Juniperus communis 'Sentinel'). Wyraziste walory graficzne drzew iglastych naturalnie sprawdzają się w aranżacji nowoczesnego ogrodu, w którym estetyka form, sylwetek i faktur przedkładana jest nad zmienność kwitnienia. Te rośliny, zachowujące uspokajającą całoroczną trwałość, na długo porządkują rabatę, wyznaczają alejki i obramowują taras, z łatwością zastępując wyrazistą obecność strzyżonego bukszpanu lub ostrokrzewu. Najważniejsze jest umiejętne zestawienie brył i kolorów.