Olearia x scilloniensis

Olearia (x) scilloniensis to uroczy, zimozielony krzew przeznaczony do łagodnego klimatu morskiego. Podczas kwitnienia, w maju i czerwcu, znika pod mnóstwem drobnych, białych kwiatów z żółtym środkiem, przypominających astry. Obfitość kwitnienia sprawia, że zmienia się wtedy w piękną białą kulę oprószoną żółcią, jakby przytłoczoną śniegiem. Jego piękne, gęste liście o szarawozielonej barwie utrzymują się przez cały rok. Jest dość odporny na suszę, stosunkowo tolerancyjny, niezwykle obficie kwitnie i należy do najpiękniejszych krzewów do tworzenia trwałej ozdoby w łagodnym klimacie.

Olearia scillionensis (czasami zapisywana jako scillonensis) powstała w 1910 roku na wyspie Tresco, należącej do archipelagu wysp Scilly, położonych na południowy zachód od półwyspu Kornwalii, u wybrzeży Wysp Brytyjskich. Jest mieszańcem Olearia lirata, pochodzącej z południowo-wschodniej Australii, oraz O. phlogopappa, której ojczyzną jest Tasmania i południowo-wschodnie wybrzeże Australii. Ten bardzo gęsty krzew o elastycznym, zwartym i dość zaokrąglonym pokroju osiąga około 1,50 m wysokości i szerokości, a jego wzrost jest dość szybki. Jest rośliną należącą do rodziny astrowatych. Jego kanciaste, owłosione gałązki są pokryte wąskimi, całobrzegimi liśćmi o falistych brzegach, długości od 6 do 10 cm. Z wierzchu mają ciemnozieloną barwę, a od spodu są niemal białe. Niezwykle obfite kwitnienie przypada na maj i czerwiec. Kwiaty zebrane są w baldachogrona złożone z licznych, drobnych koszyczków o średnicy 2 cm, przypominających małe białe stokrotki z żółtym środkiem. Po kwitnieniu tworzy się owoc zwany niełupką, zwieńczony puchem kielichowym. Nasiona są rozsiewane przez wiatr.

Mrozoodporny do około -8/-10 °C, Olearia scillionensis doskonale sprawdzi się w ogrodzie nad morzem. W towarzystwie krzewów kwitnących wiosną, takich jak pigwowiec, jabłonie purpurowe i Fabiana imbricata, utworzy wiosną delikatnie kwitnącą grupę, osłoniętą przez żywopłot z Griselinia australis i Olearia traversii. W niskim żywopłocie można sadzić go samodzielnie lub w połączeniu z innymi niewielkimi krzewami zimozielonymi, takimi jak manuki (Nanum Tui, Martinii, Silver Sheen), Atriplex halimus, Anthyllis barba-jovis, Hippophae rhamnoides, Elaeagnus angustifolia 'Caspica' czy też Artemisia arborescens. Doskonale nadaje się do ogrodów położonych w oceanicznej części naszego kraju. Preferuje gleby piaszczyste lub próchniczne, ale dość dobrze znosi również lata w klimacie śródziemnomorskim, jeśli zapewni mu się okazjonalne, lecz obfite podlewanie oraz lekką glebę bez nadmiaru wapnia.