Wiąz polny - Ulmus minor suberosa

Ulmus minor var. suberosa to rzadka i wyjątkowa forma wiązu polnego, wyróżniająca się bardzo powolnym wzrostem i niewielkimi rozmiarami. Kora tego niewielkiego drzewa zrzucającego liście, w szarobrązowym kolorze, z czasem pokrywa się osobliwymi korkowymi listewkami, bardzo dekoracyjnymi zimą. Jesienne kolory są zachwycające. Ten skarb naszej rodzimej flory jest doskonale przystosowany do naszego klimatu i dobrze rośnie na wielu rodzajach gleb od obojętnych po zasadowe, w tym na glebach ciężkich, wapiennych i suchych. Odmiana Suberosa sprawdzi się w ogrodach każdej wielkości i zachwyci miłośników bonsai. 

Ulmus minor (syn. Ulmus campestris), należący do rodziny wiązowatych, pochodzi z rozległego obszaru obejmującego Europę, Azję Mniejszą i Afrykę Północną. Niegdyś bardzo rozpowszechnione w naszych lasach i żywopłotach śródpolnych drzewo zostało zdziesiątkowane przez grafiozę. Do dziś występuje jedynie w postaci lasów odroślowych, regularnie skracanych przez chorobę, nielicznych osobników, które wydają się na nią odporne, a także w postaci pięknych odmian uprawnych o niewielkich rozmiarach. Forma Suberosa, jak się wydaje dość zmienna, występuje w stanie naturalnym w Europie Środkowej, a także we wschodniej części Francji. Wyróżnia się bardzo powolnym wzrostem i korkową korą.

Wiąz polny Suberosa ma ogólnie wyprostowany pokrój i piramidalną koronę. około 7 m wysokości i 3 m szerokości, zależnie od warunków uprawy. Kora pokrywająca pień i gałęzie, początkowo gładka, z czasem pęka i tworzy mniej lub bardziej efektowne korkowe narośla. Liście opadające na zimę przypominają liście leszczyny i olszy. Jednak u wiązu polnego blaszka liściowa jest asymetryczna u nasady, w miejscu ogonka liściowego. Liście, długości od 8 do 10 cm, mają zaokrąglony, owalny kształt, są szorstkie i drobno ząbkowane na brzegach. W momencie rozwijania się jasnozielone, z czasem stają się intensywnie zielone na górnej stronie, natomiast spód pokrywają czerwonawe gruczołowate kropki z małymi włoskami. Jesienią, przed opadnięciem, ulistnienie przybiera piękne barwy od żółtej i pomarańczowej po czerwoną. Ulmus minor var. Suberosa kwitnie niepozornie w marcu i kwietniu, przed pojawieniem się liści. Pęczki małych czerwonych kwiatów rozwijają się na dwuletnich gałązkach. Po kwiatach, na roślinach żeńskich i w obecności osobników męskich, pojawiają się dwubarwne oskrzydlone owoce: jasno czerwone w środku i lipowozielonożółte na brzegach.

Wiąz Suberosa zachwyci miłośników rzadkich i oryginalnych roślin. Niewymagający, niewielki i wolno rosnący, jest jednocześnie dekoracyjny i doskonale dopasowany do rozmiarów naszych ogrodów. Możesz wyeksponować go jako soliter lub włączyć do dużej grupy krzewów. Jego wiejski charakter dobrze komponuje się z charakterem niewielkich klonów (Acer campestre, monspessulanum, griseum), leszczyny purpurowej, a także grabu pospolitego 'Purpurea'. Jesienią zharmonizuje się z ognistymi barwami kalin zrzucających liście,