Salix Boydii - Wierzba

Wierzba Salix x ‘Boydii’, powszechnie nazywana wierzbą Boyda, jest krzewem o liściach opadających na zimę i bardzo powolnym wzroście, o niskim, gęstym pokroju, osiągającym zaledwie 0,60 m wysokości. Niezwykle elegancka, dzięki pięknym srebrzystoszarym liściom, tworzy wspaniały, miniaturowy krzew. Wierzba ta jest ceniona za malowniczy pokrój, który wniesie do ogrodu wyjątkowy akcent. Jej kotki są jednak niepozorne i nieliczne. Rośnie powoli, ale pewnie, w niemal każdej glebie, najlepiej jednak rozwija się w glebie wilgotnej i mokrej.

Salix, powszechnie nazywana wierzbą, to rodzaj drzew, krzewów i krzewinek z rodziny wierzb||||owych. Obejmuje około 360 gatunków występujących w umiarkowanych i chłodnych regionach półkuli północnej. Jego nazwa pochodzi z łaciny i języka frankijskiego, wywodząc się od celtyckiego rdzenia oznaczającego „blisko wody”. Liście są opadające na zimę, skrętoległe, owalne lub lancetowate. Jest to roślina dwupienna, a kwiaty są zebrane w wyprostowane kotki męskie lub żeńskie, wyrastające na różnych egzemplarzach. Po zapłodnieniu kwiaty żeńskie przekształcają się w dwuklapowe torebki, które uwalniają wełniste nasiona. Są zapylane przez wiatr lub owady. Wierzby, podobnie jak brzozy, należą do pierwszych drzew zasiedlających nieużytki, zwłaszcza brzegi rzek. Preferują słoneczne stanowiska oraz lekkie i wilgotne gleby o pH od 5,5 do 7,5.

Odmianę ‘Boydii’ odkrył około 1870 roku w górach Angus w Szkocji William Boyd (1831–1918), znany z kolekcjonowania licznych roślin do ogrodów skalnych. Przywiózł ją do swojego ogrodu w Upper Faldonside, w Melrose, mieście na północy Wielkiej Brytanii. Odmiana ta jest prawdopodobnie wynikiem naturalnego krzyżowania Salix reticulata i Salix lanata lub lapponica. W 1913 roku opisał ją wielebny Edward Francis Linton, a nazwa została prawidłowo opublikowana. Tworzy niewielki krzew o karłowym pokroju, który w wieku dorosłym nie przekracza 0,50–0,60 m wysokości i szerokości. Jego wzrost jest bardzo powolny — wynosi od 3 do 5 cm rocznie, ale ta niewielka wierzba może żyć bardzo długo. Liczne, poskręcane gałązki pokrywają gęste liście opadające na zimę, złożone ze skórzastych, odwrotnie jajowatych liści o długości od 2 do 3 cm, o szorstkiej i owłosionej skórce. Liście o bardzo krótkim ogonku liściowym są początkowo srebrzystoszare i pokryte kutnerem. Później stają się sinozielone, a ich nerwy są dobrze widoczne na powierzchni. Na spodzie liście są zawsze pokryte delikatną białą wełenką, a nerw główny jest wyraźnie wypukły. W przeciwieństwie do wielu wierzb odmiana ‘Boydii’ wytwarza niewiele żeńskich kotek z żółtymi kwiatami, pojawiających się wczesną wiosną przed rozwojem liści.

Wśród wierzb istnieje ogromna różnorodność odmian, z których każda jest równie oryginalna. Wierzba Salix x ‘Boydii’ wyróżnia się estetycznym, niewielkim rozmiarem, zwartym pokrojem i liśćmi o srebrzystym połysku. Łatwa w uprawie, jest bardzo mrozoodporna i rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu. Przystosowuje się do większości wilgotnych i mokrych gleb i nie wymaga żadnej pielęgnacji. Doskonale sprawdzi się jako roślina na brzegach oczka wodnego, w ogrodach skalnych na wilgotnej glebie lub w ogrodzie miniaturowym. Aby podkreślić jej architektoniczny pokrój, można posadzić ją na przykład w towarzystwie długo kwitnących bylin okrywowych (dąbrówek, trzykrotek), bylin o efektownych, barwnych liściach (karłowych funkii, Houttuynia cordata Chameleon), traw (tataraków, Carex morrowii), a także krzewów o liściach zimozielonych, takich jak nandina domowa Fire Power lub karłowych indokalamusów szerokolistnych. Całość mogą dopełnić cebule, takie jak ścieżyczki o białych dzwonkach zwiastujących nadejście wiosny.