Wiśnia Hilliera Spire

Prunus (x) hillieri Spire' to odmiana śliwy wiśniowej wyróżniająca się smukłym i szerokim pokrojem swojej pięknej korony, a także kolorem jesiennych liści. Wiosną drzewo obsypuje się mnóstwem drobnych, jasnoróżowych kwiatów, po których pojawiają się młode brązowe liście, a następnie purpurowoczerwone ulistnienie, niczym prawdziwy fajerwerk pod koniec sezonu. To niewielkie, mrozoodporne i niezwykle barwne drzewo, które będzie wspaniałym egzemplarzem w średniej wielkości ogrodzie, posadzone jako soliter. Można je bez trudu uprawiać w słońcu, w zwykłej, ale przepuszczalnej glebie, najlepiej wapiennej.

Prunus 'Spire' powstał ze skrzyżowania Prunus incisa, występującego naturalnie na zboczach góry Fuji w Japonii, oraz P. sargentii, pochodzącego z Japonii, Korei i Wysp Kurylskich. Odmianę tę wyhodowano około 1935 roku w szkółkach Hillier w Anglii. Wszystkie te niewielkie drzewa należą do dużej rodziny różowatych.

Prunus 'Spire' rośnie dość wolno i osiąga średnio 7 m wysokości oraz 3,50 m szerokości. To niewielkie drzewo ma wyprostowany pień pokryty brązową korą oraz koronę, początkowo dość wąską i kolumnową, która z biegiem lat wyraźnie i bardzo harmonijnie się rozszerza, przypominając snop. Kwitnienie przypada zazwyczaj na kwiecień, mniej lub bardziej wcześnie, zależnie od regionu. Kwiaty pojawiają się bardzo obficie przed liśćmi. Zwisają na krótkich szypułkach z silnie rozgałęzionych pędów. Rozwijają się z ciemnoróżowych pąków zebranych po 2–4, a następnie otwierają się w pojedyncze kielichy o średnicy 2–4 cm, początkowo jasnoróżowe, z czasem niemal białe. To miododajne kwitnienie przyciąga pszczoły. Liście opadające na zimę pojawiają się pod koniec kwitnienia i opadają jesienią. Są ułożone naprzemiennie, mają owalny kształt i wydłużony wierzchołek, a na brzegach są podwójnie ząbkowane. Latem liście stopniowo zmieniają barwę z brązowej na jasnozieloną, zanim jesienią przybiorą płomienne, intensywne odcienie. Ta sterylna odmiana nie wytwarza owoców.

To niewielkie drzewo niesie w sobie cały urok Japonii, gdzie każda pora roku na nowo komponuje paletę barw w ogrodzie. Posadź je najlepiej jako soliter — w pełni na to zasługuje. Niewymagająca śliwa wiśniowa zadowala się zwykłą, dobrze przygotowaną glebą. Toleruje, a nawet lubi obecność wapnia w podłożu, co nie zdarza się często w przypadku krzewów bogato wybarwiających się jesienią. Można ją uprawiać w większości naszych regionów, od północy po południe. Możesz na przykład otoczyć ją, zachowując odpowiedni odstęp, innymi krzewami kwitnącymi wiosną — w tym samym czasie lub nieco później albo wcześniej — takimi jak morele japońskie (Prunus mume), jabłonie purpurowe, pigwowce, brzoskwinie kwitnące, migdałki trójklapowe, głogi... Naturalnie doskonale pasuje do ogrodu japońskiego, na słonecznym stanowisku.