Wrzosiec krwisty Springwood White

Wrzosiec krwisty 'Springwood White' to historyczna odmiana wrzośca krwistego, która pozostaje jednym z najlepszych wyborów do ogrodu. Mrozoodporna i silnie rosnąca, rozwija się bardziej poziomo niż pionowo, tworząc wspaniałą niską roślinę okrywową o ciemnozielonym ulistnieniu. Szczególnie atrakcyjna jest dzięki obfitemu kwitnieniu w śnieżnobiałym kolorze, które w zależności od klimatu trwa przez kilka miesięcy, od grudnia lub stycznia. Aby obficie kwitnąć, wymaga pełnego słońca, ale rośnie na większości dobrze przepuszczalnych gleb, tolerując nawet podłoża wapienne.

Określenie wrzosiec obejmuje różne rodzaje: Erica, Calluna i Daboecia, należące do rodziny wrzosowatych. Rodzina ta obejmuje około stu rodzajów, z których wiele wykorzystuje się jako rośliny ozdobne, między innymi różaneczniki oraz pierisy (Pieris), a niektóre należą do spontanicznej flory Francji, jak borówki i chruściny... Sam rodzaj Erica obejmuje ponad 800 gatunków, z których zdecydowana większość występuje w Afryce Południowej, choć niektóre spotyka się także w Europie. Należy do nich Erica carnea, nazywana wrzoścem krwistym, ponieważ rośnie dziko w Alpach i innych pasmach górskich kontynentu europejskiego. W naturalnym środowisku tworzy podkrzew o wysokości poniżej 30 cm, o niskim, rozłożystym pokroju, kwitnący przez całą zimę aż do początku wiosny drobnymi kwiatami w fioletoworóżowym kolorze, przypominającymi urny. Jej pierwotne walory ozdobne i odporność na mróz, sięgająca -20 °C i niżej, skłoniły hodowców do wyselekcjonowania kilkudziesięciu odmian uprawnych, które można dziś spotkać w ogrodach.
Erica carnea 'Springwood White' nie jest jednak kultywarem uzyskanym w wyniku krzyżowania lub hybrydyzacji, lecz spontaniczną formą odkrytą przed 1925 rokiem przez panią Ralph (Annę) Walker, obywatelkę Szkocji, na Monte Correggio w północnych Włoszech. Jej ogrodnik, Robert Howieson Syme, rozmnożył ją następnie, a dyrektor ogrodów prestiżowego RHS (Royal Horticultural Society) nadał jej w 1925 roku nazwę 'Springwood'. Później, w 1930 roku, gdy roślina otrzymała Award of Merit, bardzo cenione wyróżnienie RHS, nadano jej ostateczną nazwę 'Springwood White'. Ten zimozielony wrzosiec tworzy roślinę okrywową o wysokości około 20 cm i szerokości 40–45 cm, dzięki czemu posadzony w grupie tworzy prawdziwy dywan zieleni... a przede wszystkim kwiatów, które są jego największą ozdobą. Bardzo gęsty, ma cienkie pędy o brązowej korze, rozchodzące się we wszystkich kierunkach i pokryte drobnymi liśćmi, zazwyczaj ciemnozielonymi. Liście, często zebrane po 4, nieco przypominające liście rozmarynu, są krótkie i bardzo wąskie, mają średnio od 4 do 8 mm długości i 1 mm szerokości. Zimą, od grudnia lub stycznia, zależnie od panującego klimatu, wrzosiec wytwarza mnóstwo drobnych kwiatów o charakterystycznej budowie zrosłopłatkowej, czyli z koroną utworzoną ze zrośniętych płatków, tworzących rodzaj małej urny o długości około 6 mm. Śnieżnobiałe kwiaty mają w środku ciemnoczerwoną do brązowej plamę utworzoną przez pylniki, czyli końcowe części pręcików, które lekko wystają z korony rozszerzającej się ku końcowi. Kwiaty są pojedyncze, ale ułożone w grona wzdłuż pędów, dzięki czemu tworzą spektakularny efekt masy mimo bardzo niewielkich rozmiarów pojedynczych kwiatów. To obfite kwitnienie trwa, zależnie od regionu, aż do marca lub kwietnia, wnosząc radość do ogrodu w porze roku, która bywa nieco ponura. Ponieważ są bogate w nektar, stanowią także prawdziwe dobrodziejstwo dla dzikich i hodowlanych pszczół, gdy popołudniowe temperatury zachęcają je do opuszczenia ula i poszukiwania pożywienia.

Należący do nielicznych wrzośców tolerujących wapń w glebie Erica carnea 'Springwood White' jest łatwy w uprawie niemal wszędzie, pod warunkiem zapewnienia mu dobrze przepuszczalnego podłoża, ponieważ nie toleruje nadmiaru wody. Jego obfite kwitnienie w nieco trudnym okresie roku jest prawdziwym darem i pozwala stworzyć niezwykle piękną kompozycję w połączeniu z innymi roślinami atrakcyjnymi zimą. Posadź go dużą grupą u stóp drzew o dekoracyjnej korze, takich jak klon strzępiastokory, słusznie nazywany klonem cynamonowym ze względu na brązową korę, która z wiekiem bardzo ozdobnie się złuszcza. Wśród brzóz wybierz inną barwę niż biała, aby kontrastowała z kwitnieniem wrzośca, na przykład czerwoną korę brzozy białej chińskiej 'Blason'. Jeśli gleba jest nieco wapienna, wybierz wiśnię tybetańską, czyli Prunus serrula, o zachwycającej, lśniącej korze w kolorze mahoniu.