Lilium henryi - Lilia Henry'ego

Lilium henryi, nazywana niekiedy lilią Henry'ego, zasługuje, podobnie jak lilia królewska czy lilia biała, na częstsze sadzenie ze względu na swoje niezwykłe zdolności adaptacyjne. Ta ogromna cebula pochodząca z centralnych Chin jest bowiem jedną z najbardziej tolerancyjnych lilii pod względem gleby i klimatu, a także jedną z najbardziej niezawodnych. Wyrastająca z rabat na wysokość ponad 2 m, jej bardzo mocna łodyga w sierpniu wytwarza do czterdziestu zwisających i odgiętych ku górze kwiatów przypominających lampiony, w morelowopomarańczowym kolorze. Ich wygięte płatki mają charakterystyczne dla tego gatunku osobliwe, mięsiste grzebienie. Posadzona w przepuszczalnej glebie, nawet wapiennej i suchej latem, po zadomowieniu będzie wiernie kwitła co roku i stanie się powodem do dumy ogrodnika, który zdecyduje się ją uprawiać.

Lilium henryi to gatunek botaniczny rosnący w górach centralnych Chin, a szczególnie w wąwozach Jangcy, na glebie wapiennej. Gatunek ten można niemal uznać za leśny. Charakteryzuje się wyjątkową siłą wzrostu i dużą łatwością uprawy. Lilium henryi to roślina cebulowa o cebuli pokrytej łuskami w ciemnoczerwonym kolorze i o liściach opadających na zimę. Od wiosny tworzy wąski, bardzo wyprostowany pokrój kępiasty. Należy do rodziny liliowatych. Ta wytrzymała roślina o smukłym i eleganckim pokroju osiąga w uprawie od 2 do 2,5 m wysokości w czasie kwitnienia (niekiedy 3 m), a kępa powiększa się powoli, ponieważ roślina wytwarza niewiele cebulek przybyszowych w wyniku rozmnażania wegetatywnego. Starsza cebula może ważyć do 250 g, zanim się podzieli. W sierpniu pojawiają się kwiaty o średnicy 7–9 cm, zebrane po 2 lub 3 w szczytowe baldachy o piramidalnym kształcie, na mocnych i elastycznych łodygach, które nie wymagają podpór. Kwiaty zwisają ku ziemi, a ich płatki w pełni kwitnienia odginają się ku górze. Każda łodyga wytwarza od 20 do 40 dobrze rozstawionych kwiatów, złożonych z 6 łukowato wygiętych listków okwiatu w delikatnym pomarańczowym kolorze, blednącym w słońcu, opryskanych brunatnoczerwonymi kreskami i kropkami oraz ozdobionych drobnymi, mięsistymi wypukłościami przypominającymi kolce. Z wnętrza kwiatu wysuwają się długie pręciki o zielonych nitkach i ciemnoczerwonych pylnikach. Liście okółkowe, ciemnozielone, są stosunkowo małe, dość szerokie i spiczaste, a ku końcowi łodygi kwiatowej stają się krótsze. To roślina bardzo długowieczna, która z czasem naturalizuje się. Aby uzyskać nasiona, trzeba posadzić co najmniej dwa różne egzemplarze, ponieważ lilia ta rozmnaża się przez zapłodnienie krzyżowe.

W swoim ogrodzie możesz połączyć tę lilię z mieszańcami lilii złotogłów (Orange Marmalade, Claude Shryde), które dobrze znoszą takie same warunki uprawy, a także z bylinami i trawami, ponieważ lubią mieć zacienioną podstawę. Nie wahaj się jednak uprawiać jej w doniczce, aby ustawić ją bliżej tarasu lub skrzynek na kwiaty przy oknach. Dzięki temu w pełni docenisz tę wyjątkową florę, pełną odrobinę dzikiego uroku.