Amarylis Quito

Amarylis 'Quito' należy do grupy Hippeastrum określanych jako Cybister, które tworzą pajęcze, nietypowe kwiaty o egzotycznym wyglądzie. Jego okazałe kwiaty mają cienkie, wygięte płatki w czerwono-wiśniowe, zielone i kremowe desenie. Cebula wytwarza 2–3 łodygi kwiatowe, z których każda będzie miała po 2–3 kwiaty od grudnia do marca. Kwiaty 'Quito' robią imponujące wrażenie w kompozycjach kwiatowych lub w ładnej doniczce we wnętrzu.

Pochodzące z subtropikalnych regionów Ameryki Środkowej i Południowej amarylisy (Hippeastrum) należą do rodziny amarylkowatych i nie są mrozoodporne, dlatego w naszym klimacie uprawia się je w doniczkach we wnętrzach. Odmiana 'Quito' tworzy kwitnącą kępę o wysokości 55–60 cm i szerokości 30 cm. Każdy kwiat, mierzący około 23 cm średnicy, składa się z 6 wąskich, zwężających się ku końcom płatków, lekko skręconych na brzegach. Każdy płatek ma wiśniowoczerwone zabarwienie w górnej części, kontrastujące z jasnozielonymi i waniliowymi odcieniami w dolnej części. Z wnętrza kwiatu wyrasta pęk bardzo długich, wygiętych pręcików w jasnozielonym kolorze. Gruba i pusta w środku łodyga kwiatowa na końcu nosi od dwóch do trzech kwiatów. Cebula jest zdolna do wytworzenia dwóch łodyg kwiatowych. Liście tego amarylisa są wstęgowate, błyszczące i mają średniozielony kolor. Jakiś czas po kwitnieniu żółkną, a następnie zasychają, podczas gdy duża cebula wchodzi w stan spoczynku.

Hippeastrum 'Quito' nie jest trudny w uprawie, a kwitnienie następuje zwykle po 8–10 tygodniach od posadzenia. Jeśli chcesz podarować go na Boże Narodzenie, posadź cebulę już na początku listopada. Ta odmiana nie potrzebuje towarzystwa innych roślin, aby w pełni ukazać swoje piękno. Możesz posadzić u jej podstawy kilka cebul śnieżyczki, najlepiej odmian pojedynczych, aby delikatnie ozdobić jej nieco sztywne łodygi kwiatowe. Ustaw roślinę najlepiej w pełnym słońcu, na przykład przed oknem. Przytnij łodygę kwiatową, gdy kwiaty przekwitną, aby pobudzić roślinę do wytworzenia drugiej łodygi kwiatowej.

Nazwa Amaryllis jest w rzeczywistości wynikiem błędnego nazewnictwa, które powstało wskutek pomyłki w XVIII wieku. To botanik Linneusz użył tej nazwy do określenia gatunku amerykańskiego, choć wcześniej odnosiła się ona już do rośliny południowoafrykańskiej. Obecnie, zgodnie z przyjętą konwencją, nazwa Amaryllis jest stosowana w odniesieniu do obu rodzajów, z następującym rozróżnieniem: Hippeastrum oznacza gatunki amerykańskie, a Belladona południowoafrykańskie. Wybór tej nazwy nie jest przypadkowy: Amaryllis oznacza „lśniąca”, a roślina ta była opiewana w klasycznej literaturze greckiej. Znajduje się w niej między innymi poemat pasterski, w którym piękna pasterka Amarylis, przebita cierpieniem z powodu nieszczęśliwej miłości, sprawia, że z jej krwi wyrastają wspaniałe czerwone kwiaty. Od dawna symbol ten czyni z niej uosobienie majestatycznego piękna.