Amarylis Sumatra

Amarylis Sumatra należy do grupy Hippeastrum zwanych Cybister, które zachwycają pajęczastymi kwiatami o niemal nierzeczywistym pięknie. Ta odmiana jest jednocześnie spektakularna, pełna wdzięku i niezwykle barwna. Jej duże kwiaty mają smukłe, wielobarwne płatki w płomiennych odcieniach. Cebula wytwarza od 2 do 3 pędów kwiatostanowych, a na każdym z nich rozwija się od 4 do 5 kwiatów, dzięki czemu można cieszyć się tym wspaniałym widokiem przez kilka tygodni, od grudnia do marca. Ten amarylis doskonale prezentuje się w ozdobnej doniczce, a także daje znakomite kwiaty do zimowych bukietów.

Pochodzące z subtropikalnych regionów Ameryki Środkowej i Południowej Hippeastrum to rośliny wrażliwe na mróz, należące do rodziny amarylkowatych i w naszym klimacie zazwyczaj uprawiane w doniczkach. W pełni kwitnienia odmiana Sumatra tworzy kępę o wysokości 60–65 cm i szerokości 30 cm. Kwiat składa się z wąskich, zwężających się płatków, lekko skręconych na brzegach. Ich barwa przechodzi od nasady do końców w odcienie pomarańczowoczerwone, różowe, łososiowe, jasnozielone i białe. Środek kwiatu ma ciemnobordową barwę, a z niego wyrasta bukiet bardzo długich, wygiętych pręcików w kolorze łososiowym i jasnozielonym. Od czterech do pięciu kwiatów o średnicy 15 cm wieńczy gruby, pusty w środku pęd kwiatostanowy, po którym wkrótce pojawi się kolejny, a często także trzeci. Ułożone tyłem do siebie, tworzą razem wyjątkową kompozycję. Liście są wstęgowate i mają średniozielony kolor. Jakiś czas po kwitnieniu żółkną, a następnie zasychają, podczas gdy duża cebula wchodzi w stan spoczynku.

Sadzenie amarylisa jest niezwykle satysfakcjonujące. Hippeastrum Sumatra jest bardzo łatwe w uprawie i rośnie niezwykle szybko; już po 6–10 tygodniach od posadzenia kwiaty zaczynają się rozwijać. Możesz podziwiać je przez całą zimę. Jeśli chcesz podarować je na Boże Narodzenie, posadź cebulę już na początku listopada. Ta odmiana nie potrzebuje towarzystwa, aby w pełni ukazać swoje oczywiste piękno. U jej podstawy możesz posadzić kilka cebul śnieżyczki, najlepiej odmian o pojedynczych kwiatach, aby nieco ozdobić jej sztywne pędy kwiatostanowe. Ustaw ją najlepiej w słonecznym miejscu, na przykład przed oknem. Po przekwitnięciu przytnij pęd, aby pobudzić powtórne kwitnienie.

Mówienie o amarylisie jest tutaj w rzeczywistości błędem wynikającym z pomyłki popełnionej w XVIII wieku. To sam Linneusz użył tej nazwy do określenia gatunku pochodzącego z Ameryki. Tymczasem nazwa ta była już stosowana w odniesieniu do innej pięknej rośliny, tym razem południowoafrykańskiej. Umownie zachowano nazwę Amaryllis dla obu roślin. Aby je rozróżnić, do pierwszej dodaje się nazwę Hippeastrum, a do drugiej Belladona. Trzeba przyznać, że obie zasługują na tę nazwę: Amaryllis oznacza „lśniąca”, a w klasycznej literaturze greckiej roślina ta stała się bohaterką poematu pasterskiego, w którym piękna pasterka Amaryllis umiera z miłości, a jej ukochany odwzajemnia uczucie dopiero po zadaniu jej straszliwej rany. Z jej krwi wyrastają wspaniałe pęki czerwonych kwiatów. Od tamtej pory nazwa ta jest synonimem dumnego piękna.