Puschkinia scilloides Libanotica - Puszkinia cebulicowata

Puszkinia libańska (Puschkinia scilloides var. libanotica) to roślina cebulowa, wciąż rzadko spotykana w naszych ogrodach, choć ma same zalety! Podobna do dzikiego hiacynta (cebulicy), puszkinia tworzy duże kolonie w chłodnych, świeżych lasach, które rozświetla piękną jasnoniebieską barwą już na samym początku wiosny. Jej wstęgowate, lśniącozielone liście tworzą piękne, wzniesione kępy. W ogrodzie jest to doskonale mrozoodporna, bezobsługowa i pełna uroku roślina. Jej cebule rozmnażają się samodzielnie i pozostają w jednym miejscu, z czasem tworząc duże dywany, które z roku na rok upiększają ogród.

Puszkinia cebulicowata (Puschkinia scilloides) to roślina zielna wieloletnia dzięki cebuli, należąca do rodziny liliowatych. Pochodzi z wilgotnych obszarów i alpejskich łąk Bliskiego i Środkowego Wschodu. Jest rośliną odpowiednią do jasnego półcienia i widnych lasów. Preferuje głębokie, próchniczne, piaszczysto-gliniaste gleby o lekko kwaśnym odczynie.

Puszkinia libańska wiosną tworzy kępę od 3 do 6 wzniesionych, a następnie przewisających, wąskich i równowąskich liści odziomkowych. Ze środka kępy wyrasta od lutego do maja, zależnie od klimatu, łodyga kwiatowa o wysokości od 15 do 20 cm. Na jej końcu znajduje się grono od 5 do 10 drobnych, gwiaździstych kwiatów o dzwonkowatym kształcie, jasnoniebieskich i prążkowanych turkusowym odcieniem. Liście zasychają w czerwcu, natomiast łodyga kwiatowa obciążona zielonymi owocami utrzymuje się aż do sierpnia.

Puszkinię libańską sadź w większych grupach na rabacie z roślinami zielnymi, wzdłuż ścieżki lub pod drzewami o lekkim ulistnieniu. W prostym zestawieniu będzie wyglądać wspaniale z dzikim narcyzem (Narcissus pseudo-narcissus), który lubi podobne warunki. Towarzyszyć jej mogą także inne piękne i niewymagające rośliny, takie jak zawilec gajowy, Eranthis hyemalis, czosnek niedźwiedzi czy asfodel biały (Asphodelus albus), sadzone w porannym słońcu lub półcieniu, na skraju grupy krzewów.