śnieżyczka przebiśnieg - Galanthus nivalis

Ścieżyczka, po łacinie Galanthus nivalis, to roślina cebulowa należąca do dziko występującej flory naszego kraju. Oswojona przez człowieka od niepamiętnych czasów, zachwyca niezwykłym urokiem, o czym świadczą liczne legendy, które się z nią wiążą; czyż wiosna nie jest symbolem odradzającego się życia? Ścieżyczka, mała, pełna życia cebulowa roślina, której dzwonkowaty kwiat przypomina kroplę mleka, jest niejako obietnicą wiosny... Posadź ją przed grudniem, gdy znajduje się w stanie spoczynku, a już pod koniec stycznia zachwyci Cię pięknymi białymi dzwoneczkami. Szybko się rozrośnie, tworząc kępy wąskich, ciemnozielonych liści, które znikają wraz z nadejściem pierwszych upałów. Możesz także pędzić ją w doniczce, aby zakwitła na Boże Narodzenie. Posadź ją w pobliżu domu, by móc podziwiać ją z bliska. 

Galanthus nivalis to bulwiasta bylina zielna z rodziny amarylkowatych, pochodząca z Europy Środkowej i Południowej, zwiastująca nadejście wiosny. Już zimą tworzy ładną kępę o wysokości 15–20 cm, złożoną z taśmowatych, dość ciemnozielonych, lekko szarawych liści. Od lutego do marca, zależnie od klimatu, wyrasta z niej od jednej do dwóch łodyg na cebulę, a każda z nich wydaje kwiat o szerokości 3 cm, skierowany na zewnątrz kępy i pochylony ku ziemi. Kwiaty składają się z 3 długich, białych, wypukłych działek kielicha, wzniesionych nad małą, centralną, białą koroną. Na zewnętrznej stronie płatków, przy ich końcach, widoczna jest zielona plama w kształcie litery V, natomiast wnętrze jest zielono znaczone niemal na całej powierzchni. Kwiaty są delikatnie pachnące i miododajne. Liście żółkną, a następnie zanikają pod koniec wiosny. Ścieżyczki wytwarzają nasiona, a także liczne cebulki potomne, dzięki którym z czasem się rozrastają. Nasiona są w większości rozsiewane przez mrówki.

Galanthus nivalis należy do pierwszych kwiatów pojawiających się pod koniec zimy, tuż przed krokusami Crocus chrysanthus lub w tym samym czasie co one, a także przed ciemiernikami i cebulicami. Dobrze rośnie w świeżej skalniakowej glebie, w towarzystwie dąbrówek rozłogowych, Anthyllis montana 'Rubra' oraz łatwej w uprawie małej paproci podrzenia nadmorskiego (Blechnum penna-marina). Rośliny te zajmą wolne miejsce, nie zagłuszając ścieżyczek po zaniknięciu ich liści. To także dobra roślina do widnego podszytu, gdzie zakwitnie przed serduszkami i kokoryczami. W chłodnym klimacie dobrze znosi słoneczne stanowiska na obrzeżu rabaty. Bardzo dobrze nadaje się również do uprawy w doniczce. Ścieżyczkę można sadzić niemal wszędzie, jednak nie toleruje długich, suchych lat charakterystycznych dla rejonów o klimacie śródziemnomorskim.