Tulipa sylvestris - Tulipan botaniczny

Tulipan dziki (Tulipa sylvestris), nazywany również tulipanem leśnym, to niezwykle urokliwy europejski gatunek botaniczny: tworzy eleganckie, pachnące korony kwiatowe o spiczastych płatkach w intensywnie żółtym kolorze, z zielonym spodem, które doskonale komponują się ze wszystkimi innymi cebulkami wiosennymi. To roślina plenna i łatwa w uprawie w wielu regionach. Naturalizuje się i z czasem tworzy rozległe, pełne blasku kolonie, pojawiające się już wraz z nadejściem pierwszych ciepłych dni.

Tulipan dziki (Tulipa sylvestris) to dziki tulipan pochodzący z rozległego obszaru rozciągającego się od południowej Europy przez Europę Wschodnią po południową Syberię, Azję Środkową i zachodnie Chiny. Występuje niemal w całej Francji, głównie na łąkach, w sadach i winnicach oraz na obrzeżach lasów. Podobnie jak wszystkie tulipany należy do rodziny liliowatych.

Jest to roślina zielna, wyrastająca z cebuli, która najpierw tworzy równowąskie, niebieskawozielone liście, a następnie kwitnie od marca do maja, zależnie od regionu. Na końcach łodyg o wysokości 12 cm roślina tworzy małe, pojedyncze kwiaty o średnicy 4 cm, czasem wzniesione, a czasem lekko pochylone, złocistożółte, bardzo jasne i pachnące. Każdy kwiat składa się z 3 wąskich działek kielicha, odchylających się na zewnątrz, oraz z 3 szerszych płatków, które po otwarciu korony w słońcu odginają się do wewnątrz. To właśnie różnica w ułożeniu płatków nadaje koronie szczególnie wyrafinowany wygląd. Środek kwiatu jest lśniąco czarny, a płatki zamykają się, gdy słońce znika. Kwiaty zapylane przez owady tworzą zielone owoce, które w miarę dojrzewania brązowieją i otwierają się, uwalniając nasiona. Liście zasychają kilka tygodni po kwitnieniu, co oznacza wejście cebuli w okres spoczynku.

Posadź cebule tulipana dzikiego w grupach po 20 lub 30 sztuk, wymieszane z szafirkami, krokusami, śnieżnikami, botanicznymi narcyzami lub zawilcami greckimi. Te piękne i łatwe w uprawie tulipany botaniczne nie mają sobie równych, gdy chodzi o zaznaczenie w ogrodzie tak długo oczekiwanego powrotu wiosny. Jesienią wystarczy posadzić je w ogrodach skalnych, na rabatach i obwódkach rabat, a następnie będą się rozmnażać bez szczególnej pielęgnacji i konserwacji.