Polaskia chende

Kaktus Polaskia chende to gatunek pochodzący z Meksyku, o kolumnowym pokroju, wyprostowanym i rozgałęzionym. Wyróżnia się imponującą sylwetką, zielonoszarymi łodygami podzielonymi na wyraźne żebra oraz dobrze zaznaczonymi, ciernistymi areolami. Dzięki krótkiemu pniowi i swobodnie rozwijającym się u szczytu gałęziom ma rzeźbiarski i elegancki, półdrzewiasty pokrój. Niewymagający i bardzo odporny, doskonale rośnie w przepuszczalnym podłożu i przy intensywnym świetle.

Należący do rodziny kaktusowatych, Polaskia chende jest kaktusem endemicznym dla półpustynnych obszarów południowego Meksyku, zwłaszcza stanów Oaxaca i Puebla. W naturalnym środowisku porasta skaliste wzgórza i suche tereny, gdzie rośnie w gęstych koloniach. W swoim naturalnym środowisku może osiągać 5–6 m wysokości, choć w uprawie jego rozmiary są skromniejsze i wynoszą zazwyczaj 1,50–2 m w doniczce. Kaktus ten tworzy kolumnowe pędy, które u podstawy częściowo drewnieją, czasami formując prawdziwy mały, zdrewniały pień. Grube, wyprostowane łodygi są podzielone na 7–9 wyraźnych żeber, a na młodych pędach areole są niemal zlewające się ze sobą; na starszych łodygach dzieli je odległość około 2 cm. Ciernie, początkowo żółtawobrązowe, z wiekiem szarzeją. Kwitnienie, przypadające w naturalnym środowisku od sierpnia do stycznia, daje dzwonkowate, białe lub lekko różowawe kwiaty o długości 3–4 cm. Kwiaty te są aktynomorficzne i wydzielają subtelny zapach. Po zapyleniu pojawiają się kuliste, purpurowoczerwone owoce o średnicy 3,5–4 cm, zawierające soczysty miąższ i lśniące, czarne nasiona. Owoce te są jadalne i lekko słodkie, a w niektórych regionach Meksyku stanowią element tradycyjnej kultury żywieniowej.

Kaktus Polaskia chende naprawdę dobrze korzysta z pobytu na zewnątrz w ciepłej porze roku. Przed pierwszymi przymrozkami przenieś go do środka, aby przezimował w jasnym, suchym i nieprzemarzającym miejscu, najlepiej nieogrzewanym.

Kaktus ten doskonale komponuje się z innymi kaktusami o kolumnowym pokroju, takimi jak Pachycereus pringlei, Stenocereus griseus czy Stenocereus thurberi, tworząc harmonijną pustynną aranżację. Można go również zestawić z kompaktowymi sukulentami, takimi jak Echeveria czy agawa parry’ego, aby uzyskać interesujący kontrast.