Róża historyczna Officinalis

Rosa (x) gallica Officinalis, róża aptekarska, to krzaczasta róża uprawiana we Francji od XIII wieku w ogrodach ziołowych ze względu na swoje właściwości lecznicze. Jej walory ozdobne oraz niezwykła żywotność tej niemal dzikiej róży szybko zachwyciły pierwszych hodowców róż, którzy wykorzystywali ją do tworzenia innych form i odmian, z których większość dziś już zanikła. Ta ocalała z przeszłości róża historyczna nadal zachwyca miłośników odpornych i niezawodnych roślin obfitym letnim kwitnieniem, półpełnym i intensywnie wybarwionym na lśniący karminoworóżowy kolor. Pełna uroku i wyjątkowo mrozoodporna, toleruje cień, znosi suszę i przystosuje się do każdego ogrodu, w całym kraju.

Róża Rosa (x) gallica Officinalis, znana również jako róża francuska, rosa gallica 'Plena', Rosa galliva lub Rosa 'Semi-duplex', jest uważana za podgatunek róży botanicznej Rosa gallica, pochodzącej z Europy Środkowej i Południowej oraz Azji Mniejszej. Wspomniana już w 1583 roku na Zachodzie przez Charles'a de L'Écluse'a, róża aptekarska była w swoim czasie opiewana przez greckiego poetę Anakreonta w VI wieku p.n.e. Najprawdopodobniej została sprowadzona do Galii podczas podboju rzymskiego, a za sprawą Thibauda IV z Szampanii stała się jednym z symboli miasta Provins już w 1240 roku. Wszystkie róże określane jako francuskie to odporne i mało wymagające krzewy, które mają tendencję do wytwarzania odrostów, gdy są uprawiane na własnych korzeniach.

Róża aptekarska została oczywiście wyróżniona w Anglii nagrodą Award of Garden Merit za walory ozdobne, ale także za doskonałe wyniki w uprawie ogrodowej. Ten niski krzew o krzaczastym pokroju osiąga około 90 cm wysokości i 1 m szerokości, a jego wzrost jest umiarkowanie szybki. Jego liście mają dość ciemnozieloną barwę, są matowe i wyjątkowo zdrowe. Kwitnie w czerwcu i lipcu, długo i obficie, tworząc kwiaty od półpełnych do pełnych, średniej wielkości, osiągające 8–9 cm średnicy i zebrane w małe bukiety. Od 8 do 15 płatków tworzących kwiat układa się w płaską miseczkę. Mają intensywny karminoworóżowy kolor i otaczają środek z bardzo jasnymi, jaskrawożółtymi pręcikami. Po kwitnieniu pojawiają się liczne owoce nazywane owocami dzikiej róży, o jajowatym kształcie i pomarańczowoczerwonej barwie w okresie dojrzałości. Zapach tych róż jest bardzo przyjemny, typowy dla róż dawnych, mniej lub bardziej delikatny albo intensywny w zależności od pory dnia i klimatu. Róża francuska, Rosa gallica, jest bardzo płodnym gatunkiem botanicznym, który odegrał ogromną rolę w tworzeniu pierwszych europejskich odmian.

Później odstawione na rzecz powtarzających kwitnienie odmian mieszańcowych róże francuskie są jednak solidnymi krzewami o bogatej historii. To właśnie takie krzewy jak 'Officinalis', 'Versicolor', 'Cardinal de Richelieu' czy 'Charles de Mills' przetrwały w starych, opuszczonych ogrodach, podczas gdy wiele innych nie przetrwało próby czasu. Pełna uroku, efektowna i bezproblemowa, róża z Provins wnosi bujność do grup krzewów o letnim kwitnieniu oraz swobodnych żywopłotów, gdzie można ją łączyć z budlejami, abeliami i żyliszkami. Jej niewielkie rozmiary pozwalają sadzić ją także na rabatach bylinowych, gdzie wspaniale towarzyszy bodziszkom, floksom wiechowatym, wieczornikom damskim i lnicom purpurowym. To rzadkie zalety, dzięki którym można zapomnieć, że kwitnie tylko raz — wady, której nie zarzuca się innym krzewom kwitnącym! Zdecydowanie zasługuje na miejsce w każdym ogrodzie miłośnika róż.

Jeśli masz wystarczająco dużo miejsca, róże angielskie, dawne lub krzewiaste wyglądają wspaniale posadzone w grupach po trzy egzemplarze. Z czasem zrosną się, tworząc „jeden” okazały krzew, który zakwitnie jeszcze obficiej.