Róża stulistna Bio - Rosa centifolia

Róża stulistna Rosa (x) centifolia BIO, róża o stu płatkach pochodząca z upraw ekologicznych, jest zwykle uprawiana w celu pozyskiwania rzadkiego i cennego olejku eterycznego przeznaczonego dla luksusowego przemysłu perfumeryjnego. To duży krzew o swobodnym pokroju, którego gałązki uginają się pod ciężarem wspaniałych róż stulistnych pod koniec wiosny. Wypełnione płatkami w czystym różowym kolorze kwiaty roztaczają niezrównany, urzekający zapach, jednocześnie delikatny i słodki, niemal miodowy. Niezależnie od tego, czy nazywa się ją różą majową, różą prowansalską czy różą holenderską, jest to bardzo stara, historyczna róża — wytrzymała roślina, która przetrwała wieki, oparła się zmieniającym się modom i przeciwnościom klimatu. Dobrze odnajdzie się w wielu ogrodach, nie wymagając intensywnej pielęgnacji.

Nazwa róża stulistna nawiązuje do dużej liczby płatków tworzących te kwiaty. Ta znana już od starożytności róża jest złożonym mieszańcem, prawdopodobnie pochodzącym od gatunków botanicznych Rosa gallica, R. moschata, R. canina i R. damascena. Być może z udziałem Rosa phoenicia. W ogrodzie róża centifolia okazuje się mrozoodporna i tolerancyjna względem gleby, pod warunkiem że jest ona żyzna, przepuszczalna i dostatecznie głęboka. 

Róża ta tworzy duży krzew o zaokrąglonym, niemal płaczącym pokroju, który może osiągać 1,80 m wysokości i 1,50 m szerokości, ponieważ uprawiana na własnych korzeniach wytwarza nowe pędy z podstawy. Jej cienkie, bardzo elastyczne, łukowato wygięte pędy są zielone i najeżone nieregularnymi, czerwonawymi kolcami, którym towarzyszą włoski lub żywiconośne gruczołki. Od końca wiosny, w maju i czerwcu, zależnie od klimatu, pojawiają się na nich róże, które zwisają ku ziemi z powodu słabych szypułek. Korony kwiatów mają 8–9 cm średnicy, są kuliste, z „wklęsłym” środkiem, i składają się z bardzo licznych, cienkich, zachodzących na siebie płatków. Ich barwa jest czysto różowa i świeża, nieco jaśniejsza na brzegach, a intensywny zapach wyczuwalny jest z odległości kilku metrów. Nieliczne owoce są niemal okrągłe. Liście, szarozielone i raczej jasne, składają się z 5–7 dość dużych, nieco miękkich i zwisających listków. Róża ta jest mało podatna na choroby róż. Roślina, która rośnie na przewiewnym i dobrze nasłonecznionym stanowisku, w niezbyt wilgotnym klimacie, będzie zawsze bardziej odporna. 

Róże botaniczne i ich bliscy krewni są nie tylko rodzicami naszych współczesnych róż, lecz także na ogół bardziej wytrzymałymi i bardzo niezawodnymi roślinami.  Rosa (x) centifolia to fascynująca róża, która przyciąga w ogrodzie bujnością i wyrafinowaniem pełnych kwiatów. Wciąż zbiera się je w Grasse na potrzeby przemysłu perfumeryjnego. Róża ta znajdzie miejsce w niewielkim żywopłocie polnym lub obronnym, posadzona przy solidnych krzewach, które powstrzymają ją przed nadmiernym pochylaniem się pod ciężarem kwiatów. Ma bowiem wiele uroku i niesie w sobie fascynującą historię róż... Najlepiej posadzić ją w tle rabat bylinowych, które zasłonią jej nieco ogołoną podstawę i dość rzadkie ulistnienie. Wreszcie ze względu na wyjątkowy zapach róż stulistnych zasługuje na posadzenie niedaleko przejścia.