Róża czerwonawa - Rosa glauca (rubrifolia)

Rosa glauca, czyli róża czerwonawa, nazywana także Rosa rubrifolia, to róża botaniczna ceniona za wspaniałe sinozielone liście z purpurowym odcieniem. Jej pojedyncze, lekkie kwiaty w intensywnie różowym kolorze pojawiają się na początku lata, a następnie ustępują miejsca drobnym czerwonym owocom, które utrzymują się przez część zimy. Ten mrozoodporny krzew ma zarówno wiele uroku, jak i wyrazisty charakter. Wykorzystuje się go do wzbogacania nieformowanego żywopłotu, dużej grupy krzewów lub naturalistycznego ogrodu.

Gatunek ten należy do rodziny różowatych. Jest to krzew o liściach opadających na zimę: zimą pozostaje bez liści, które pojawiają się ponownie wiosną. Potocznie nazywa się go różą czerwonawą, różą rdzawą, różą o czerwonych liściach lub dziką różą o czerwonawych liściach. Jego botanicznymi synonimami są Rosa rubrifolia, Rosa ferruginea, Rosa glaucescens i Rosa gutensteinensis.
Rosa glauca pochodzi z Europy Środkowej i Południowej, a jej zasięg występowania sięga po europejską część Rosji. Spotyka się ją zwłaszcza w umiarkowanych regionach górskich, na skraju lasu, w luźnych zaroślach i na dobrze przepuszczalnych zboczach. We Francji odnotowano ją w kilku pasmach górskich, między innymi w Wogezach, Jurze, Alpach, Owernii, Sewennach i Pirenejach. Wprowadzona do uprawy w XIX wieku, otrzymała „Award of Garden Merit” przyznawaną przez Royal Horticultural Society.

Pokrój tego krzewu jest początkowo wzniesiony, lecz z wiekiem jego gałązki wyginają się łukowato. Jego sylwetka jest luźna, elegancka i lekka. Osiąga od 1,80 do 2,50 m wysokości i szerokości, jeśli nie przycina się go zbyt krótko. Rośnie dość szybko. Jego pędy w purpurowoczerwonym kolorze mają nieliczne kolce. Liście, będące jego główną ozdobą, są podzielone na 5–9 owalnych, ząbkowanych listków. Ich barwa zmienia się w zależności od światła: sinozielona, srebrzystoszara, purpurowa, a na młodych pędach niekiedy czerwonawa. W czerwcu i lipcu kwiaty otwierają się w małych bukietach. Są pojedyncze, złożone z pięciu płatków, o średnicy 3–4 cm, w intensywnym fuksjowym różu, jaśniejsze w środku, z dobrze widocznymi żółtymi pręcikami. Po kwitnieniu pojawiają się niemal okrągłe owoce dzikiej róży, najpierw pomarańczowe, a następnie czerwone, dekoracyjne przez większą część jesieni, a niekiedy aż do zimy. Z szyjki korzeniowej może wyrastać kilka odrostów, lecz roślina nigdy nie opanuje nawet niezbyt intensywnie pielęgnowanego ogrodu.
Nazwa gatunkowa glauca nawiązuje do delikatnego, sinozielonego nalotu woskowego pokrywającego liście, natomiast dawna nazwa rubrifolia bezpośrednio odnosi się do czerwonych odcieni liści.

W połączeniu z innymi roślinami w grupie krzewów liście tej róży pozwolą Ci stworzyć ciekawe kontrasty. Posadzona jako soliter, w pełni ukaże swój rozmiar i oczaruje Cię swoim naturalnym urokiem. Możesz zestawić ją z różami krzewiastymi 'Matchball', o różowobiałych, lekkich kwiatach, lub 'Sibelius', o różowofioletowych, delikatnych i pachnących kwiatach. Duża róża botaniczna Rosa moyesii 'Geranium' ożywi jej sinozielone liście wiśniowoczerwonymi kwiatami i pięknymi pomarańczowymi owocami. Warto pomyśleć także o Cotinus coggygria 'Young Lady', który latem zdobią różowobeżowe „peruki”, a jesienią płomiennie wybarwione liście.