Róża pnąca Dorothy Perkins

Róża 'Dorothy Perkins', wyhodowana w 1901 roku, pozostaje jedną z najbardziej znanych i cenionych róż historycznych pnących, mimo podatności na mączniaka prawdziwego i pojedynczego, dość późnego kwitnienia. Odmiana ta łączy niewątpliwe walory ozdobne i obfitość kwitnienia z dużą łatwością uprawy w większości naszych ogrodów. Jej niewielkie, pełne róże przypominają pompony i przechodzą od intensywnego różu do niemal białej barwy, tworząc zachwycające girlandy w różowej tonacji. Ta róża pnąca o rozłożystym pokroju jest niezwykle wszechstronna. W zależności od upodobań ogrodnika można ją również prowadzić jako krzew lub wykorzystać do stworzenia dużej rośliny okrywowej. Po swoim przodku, róży Wichury, Dorothy Perkins odziedziczyła wytrzymałość i dobrą odporność na zmienne warunki pogodowe: niestraszne jej zimno, deszcz ani upał, nic nie jest w stanie jej pokonać, nawet mączniak prawdziwy!

Ta wyjątkowa róża pnąca została wyhodowana w Stanach Zjednoczonych przez Jacksona i Perkinsa w 1901 roku. W ścisłym znaczeniu nie jest różą historyczną, ponieważ powstała po 1867 roku, ale ma wszystkie jej cechy i z tego względu jest do niej zaliczana. Ta odmiana mieszańcowa należy do złożonej grupy Rosa Wichuraiana. Azjatycki przodek tej grupy doskonałych róż pnących, Rosa luciae, tworzy bowiem zarośla w regionach nadmorskich, na klifach i rośnie na glebach wapiennych. Przekazał im kilka bardzo interesujących cech, takich jak błyszczące, ciemne liście, silny wzrost oraz pojedyncze, lecz bardzo obfite kwitnienie.

'Dorothy Perkins' rozwija długie, wiotkie, wzniesione pędy boczne, zielone i wyposażone w ostre, czerwonawe kolce, dość elastyczne, by można je było przywiązywać do podpory. Ma krzaczasty, rozłożysty pokrój i z łatwością osiąga 4–5 m wysokości oraz co najmniej 2 m szerokości. Jej długie pędy są elastyczne i pokryte delikatnymi, błyszczącymi liśćmi podzielonymi na 7 wąskich listków. Niestety niemal zawsze pokrywają je białe plamy mączniaka prawdziwego, podobnie jak u jej dalekiej kuzynki Rosa banksia Alba Plena. Roślina jest tak silna, że choroba ta najwyraźniej ani jej nie szkodzi, ani nie powstrzymuje od kwitnienia. Liczne, pełne, małe rozetki Dorothy Perkins o średnicy 3 cm pojawiają się w czerwcu i lipcu, a następnie rozwijają się przez cztery tygodnie, niemal całkowicie zasłaniając ulistnienie. Powstają na krótkich pędach drugiego roku, w bukietach po 10–20 pąków o intensywnej, cukierkowej różowej barwie, która z czasem jaśnieje. Olśniewające, niestety nie mają zapachu. Ten mieszaniec nie wytwarza owoców.

'Dorothy Perkins' to ponadczasowa róża i niepoprawna romantyczka, którą chciałoby się zaprosić do ogrodu choćby ze względu na jej wytrzymałość i obfitość kwitnienia. Podobnie jak inne róże pnące, doskonale nadaje się do ozdabiania bram, siatek i niewielkich pergoli, ale jej silny wzrost pozwala jej również rosnąć bez podpór w kwitnącym żywopłocie w towarzystwie silnie rosnącego powojnika, takiego jak 'Montana' lub 'Prince Charles', wdzięcznie rozpościerać się jako soliter na trawniku albo rosnąć za zbyt formalnymi rabatami. To idealna towarzyszka dla martwych drzew, które ożywi, oraz dla altan i domków ogrodowych, którym nada niezwykły urok. Przywiązana do podpory na łuku, posadzona przy brzydkim ogrodzeniu lub nieco surowym domku ogrodowym, ozdobi każde miejsce, nie wymagając wiele wysiłku od osoby, która ją posadziła.