Aloes x spinosissima

Aloe spinosissima, znany również jako Spider Aloe, to zwarty, wytrzymały i obficie kwitnący aloes, będący krzyżówką Aloe arborescens, o typowo drzewiastym pokroju, oraz A. humilis, która zachowuje niewielkie rozmiary. Ta średniej wielkości roślina tworzy efektowną kępę pajęczynowatych rozet o długich liściach, mocno ząbkowanych, lecz pozbawionych kolców. Ten sukulent zachwyca pięknym kwitnieniem pod koniec zimy. Jego kwiaty zebrane są w kłosy o intensywnie koralowoczerwonej barwie, wspaniale podkreślonej przez sinozielone liście zimozielonych rozet. Ten mieszaniec jest łatwy w uprawie na ciepłym, osłoniętym stanowisku, a w dużym ogrodzie skalnym lub osadzony w murze z suchego kamienia prezentuje się wspaniale. W chłodniejszych regionach uprawiaj go w dużej donicy, aby w sezonie ozdabiał taras. To także bardzo atrakcyjna roślina doniczkowa, która dobrze czuje się za słonecznym oknem. 

Aloe (x) spinosissima to roślina z rodziny złotogłowowatych, pochodzenia ogrodniczego. Jest to półkrzewiasta bylina, sukulent o zwartym i krzaczastym pokroju. Dorosły egzemplarz tworzy dużą kępę rozet, poza okresem kwitnienia niemal tak szeroką, jak wysoką. Osiąga średnio 60 cm wysokości i 50 cm szerokości. W suchym klimacie rośnie dość wolno. Każda rozeta, osiągająca najwyżej 40 cm szerokości, składa się z długich, mięsistych liści, wypełnionych u nasady żelem, spłaszczonych i zwężających się ku końcom, które wyginają się łukowato. Mają zielononiebieską barwę i są pokryte na obu powierzchniach oraz na brzegach drobnymi, dość miękkimi, białawymi ząbkami. Blaszka liściowa pokryta jest niebieskawym nalotem woskowym. Każda dojrzała rozeta od marca wytwarza kwiatostan. Pęd kwiatostanowy o wysokości 40 cm wyrasta ponad liście i zakończony jest pojedynczym kłosem złożonym z licznych, wydłużonych kwiatów rurkowatych, początkowo wzniesionych, a następnie zwisających. Mają delikatną koralowoczerwoną barwę, która nie razi wzroku, lecz w słońcu nabiera blasku. Przyciągają owady zapylające, cieszące się ze znalezienia źródła pokarmu o tej porze roku. Roślina rozmnaża się przez odrosty wyrastające u nasady. Można je łatwo oddzielić, aby uzyskać nowy egzemplarz.

Aloe (x) spinosissima bez trudu uprawia się w otwartym gruncie na pochyłym, kamienistym i dobrze przepuszczalnym terenie, a nawet w murach z suchego kamienia, które zapewniają pionowe stanowisko sprzyjające zarówno odpływowi wody z podłoża, jak i wywoływaniu zdumienia odwiedzających, zachwyconych takim wiszącym ogrodem, najeżonym pędami kwiatostanowymi niczym przedłużenie skierowane ku niebu. W takim zastosowaniu możesz połączyć go z Russeliana juncea, która w lutym obsypuje się czerwonymi kwiatami. Jedynym czynnikiem ograniczającym jego uprawę w naszym kraju jest odporność na mróz, w dużej mierze zależna od suchości podłoża zimą. Poza cieplejszymi regionami uprawiaj go w dość szerokiej donicy, która pozwoli mu swobodnie się rozrastać, i chroń ją zimą przed wilgocią oraz silnym mrozem. W suchym podłożu wytrzymuje spadki temperatury do około -7 °C. Możesz na przykład połączyć go z małymi agawami. U jego podstawy możesz posadzić sukulenty okrywowe o podobnie niewielkich wymaganiach: wiesiołki, Osteospermum, felicję i słonecznicę. Ich kwiaty oraz zimozielone liście wypełnią wolną przestrzeń i zasłonią miejsce pozostałe po obumarłej roślinie.

Agawy i aloesy:

Aloesy i agawy są do siebie podobne, ale należą do dwóch różnych rodzin botanicznych: aloesowatych i agawowatych. Najważniejsza różnica polega na tym, że rozety aloesów kwitną przez wiele lat, podczas gdy zakwitnięcie dojrzałej rozety agawy oznacza koniec jej życia. U niektórych gatunków Aloe pąki wyrastające spomiędzy liści dają początek nowym roślinom, które zakrywają wyschnięte pozostałości rośliny matecznej. U agaw centralny pęd kwiatostanowy rozwija się z pąka wierzchołkowego. U aloesów pąki kwiatowe wyrastają spomiędzy liści. Agawy pochodzą z Ameryki Północnej, natomiast aloesy występują wyłącznie w południowej części Afryki oraz na wyspach położonych w pobliżu Oceanu Indyjskiego.