Aeonium occidentale

Eonium × occidentale to uroczy, bardzo dekoracyjny sukulent z Wysp Kanaryjskich, którego charakterystyczny dla tego rodzaju graficzny pokrój przyciąga uwagę. Eonium tworzy niewielkie rozetki liści ciasno zachodzących na siebie. Rośnie dość wolno, przyjmując niski, rozłożysty pokrój, szerszy niż wyższy, a jego cechą rozpoznawczą są zielone, mięsiste liście ozdobione czerwonawymi prążkami. Nadaje się do uprawy w gruncie wyłącznie w najłagodniejszych rejonach, natomiast w doniczce można je uprawiać w całej Polsce, tym bardziej że bardzo dobrze znosi suszę. Wystarczy przezimować je w pomieszczeniu, aby ochronić przed mrozem. To dość łatwa w uprawie roślina, idealna do nowoczesnych aranżacji o egzotycznym charakterze.

Eonium to sukulenty z rodziny gruboszowatych, liczącej około 1500 gatunków, wśród których wiele ma znaczenie ozdobne. Wszyscy znamy popularne kalanchoe z bukietami jaskrawych kwiatów, które ożywiają nasze wnętrza, oraz eszewerie, które przeżywały okres swojej największej popularności w sztuce układania mozaik kwiatowych, podczas gdy rozchodniki są niezastąpione przy zazielenianiu dachów... Można też wymienić sympatyczne rojniki, czyli Sempervivum, które mimo nieco egzotycznego wyglądu należą do naszej rodzimej flory, a także wiele innych roślin. 
Eonium mają charakterystyczny wygląd, dzięki któremu można je łatwo rozpoznać przynajmniej jako rodzaj; rozróżnienie gatunku lub odmiany jest już trudniejsze. W przypadku Aeonium x occidentale jest to szczególnie skomplikowane, ponieważ roślina ta jest dość rzadka. W naturze występuje tylko na kilku stanowiskach na wyspie La Palma na Wyspach Kanaryjskich. Jest mieszańcem A. sedifolium, o drobniutkich liściach przypominających liście rozchodnika — stąd jego nazwa — oraz A. goochiae, gatunku wyróżniającego się spośród większości pozostałych tym, że preferuje cień i lubi wilgoć. Z tego niezwykłego krzyżowania powstało Aeonium x occidentale, niewielka roślina, która tworzy rozłożystą kępę o wysokości zaledwie około 20 cm. Roślina ta zachwyca przede wszystkim bardzo graficznym pokrojem, z rozetkami drobnych, wyjątkowo mięsistych liści. Ich łopatkowaty kształt rozszerza się w miarę oddalania od środka i kończy się nagle klinowatym wierzchołkiem. Młode liście są ciasno ułożone w sercu rozety, a następnie stopniowo otwierają się niczym kwiat. Rozety o średnicy około 6–8 cm również ściśle przylegają do siebie, tworząc zwartą kępę. Cechą charakterystyczną tej rośliny są ciemnoczerwone prążki na liściach, zwykle tworzące linię środkową, a czasami także obwódkę wzdłuż ich brzegów.
Eonium uprawia się przede wszystkim ze względu na liście, ponieważ jego kwitnienie uchodzi za jeszcze rzadsze w uprawie niż w naturze. Kwiaty mają wówczas postać drobnych, gwiazdkowatych, białożółtych kwiatów zebranych w baldachogrona ponad masą liści.

W najłagodniejszych rejonach naszego kraju eonium warto posadzić w pełnym słońcu, w ubogiej, a przede wszystkim dobrze przepuszczalnej glebie, ponieważ nie przetrwa zimy, jeśli będzie miało stale mokre korzenie! Podobnie jak większość innych gatunków (w przeciwieństwie do jednego ze swoich rodziców) dobrze znosi suszę i doskonale nadaje się do uprawy w doniczce, co pozwala schować je na zimę.

Eonium zachwyca miłośników sukulentów, a ten niewielki mieszaniec oczaruje ich geometrycznymi liśćmi o niemal perfekcyjnym rysunku. Posadzone w doniczce doskonale odnajdzie się w nowoczesnej aranżacji, w której czystość jego form zrekompensuje rzadkie kwitnienie. W rejonach o wystarczająco łagodnym klimacie, aby można było uprawiać je w gruncie, na przykład na Lazurowym Wybrzeżu, może stać się elementem ogrodu żwirowego, w towarzystwie pędów opuncji, z których niektóre są znacznie bardziej mrozoodporne. W chłodniejszym klimacie zimą nic nie stoi na przeszkodzie, aby „oszukać” i wkopać doniczkę do gruntu, tworząc złudzenie, że roślina rośnie bezpośrednio w ziemi — tak jak robi się to w niektórych ogrodach botanicznych. Możesz wtedy stworzyć egzotyczną kompozycję, dodając bardziej mrozoodporne rośliny, które będą mogły zimować na zewnątrz, takie jak słynna Yucca rostrata, wytrzymująca bez problemu temperatury przynajmniej do wysokości Orleanu, lub Cylindropuntia imbricata, jeszcze odporniejsza na mróz i wyróżniająca się wyjątkowym, graficznym pokrojem. Wspaniała Aloe striatula, prawdopodobnie najbardziej mrozoodporna z całego rodzaju, również będzie doskonałym towarzystwem.

Eonium Aeonium × occidentale doskonale nadaje się do uprawy w pomieszczeniach, a latem może również korzystać z pobytu na zewnątrz. W domu ustaw je w pobliżu bardzo jasnego okna (zapewniając mu kilka godzin pośredniego światła słonecznego), utrzymuj temperaturę między 18 a 24°C, podlewaj umiarkowanie, pozwalając podłożu dobrze wyschnąć między podlewaniami, i unikaj przeciągów. Najlepiej schować je w bezpieczne miejsce, gdy tylko nocą temperatura spadnie poniżej 10°C.