Wilczomlecz Martina - Euphorbia x martinii

Wilczomlecz x martinii to bardzo piękna, zimozielona i krzaczasta bylina, doskonale przystosowana do suchych, kamienistych gleb. Wytwarza czerwone pędy, na których osadzone są grube, ozdobne, szarozielone liście. Jest bardzo atrakcyjny, szczególnie gdy jego wiosenne, jaskrawo żółtozielone kwiatostany, ozdobione czerwonymi gruczołami nektarnikowymi, pokrywają całe ulistnienie. Najlepiej rośnie w zacisznym miejscu, na przepuszczalnej glebie, na stanowisku słonecznym lub w półcieniu, w rejonach o ciepłym klimacie.

Wilczomlecz x martinii to krzaczasta bylina należąca do dużej rodziny wilczomleczowatych. Jest naturalnym mieszańcem, który pojawił się na południu Francji, powstałym ze skrzyżowania wilczomlecza błęknawnego z wilczomleczem migdałolistnym. Oba gatunki współwystępują w naturze. Pierwszy pochodzi z zachodniej części basenu Morza Śródziemnego (Portugalia, zachodnie Maroko, Turcja), a drugi występuje na dużym obszarze Europy i Azji Mniejszej.

Odmiana ta rośnie dość szybko, a jej docelowa wysokość i szerokość wynoszą około 60 cm. Ma krzaczasty, zwarty i gęsty pokrój. Bardzo jasne kwitnienie, niemal fluorescencyjne, przypada na kwiecień i maj. Jest ono bardzo oryginalne i rzadko spotykane w naturze ze względu na budowę kwiatostanów: zamiast płatków występują liście i jaskrawo wybarwione podsadki, które przyciągają owady. W centrum tej „korony”, nazywanej cyjacjum, znajdują się organy kwiatowe oraz cztery czerwone gruczoły nektarnikowe, tworzące piękny kontrast z żółtozielonymi podsadkami. Kwitnienie jest tak obfite, że całkowicie pokrywa zimozielone ulistnienie, złożone z długich, szarozielonych liści skierowanych ku dołowi i ułożonych w okółkach wzdłuż czerwonych pędów. Owocem jest zwisająca torebka, która pęka, wyrzucając dojrzałe nasiona na dużą odległość. Roślina wydziela białe mleczko, bardzo widoczne po przełamaniu pędów. Jest ono toksyczne, dlatego podczas pracy z rośliną należy koniecznie chronić dłonie, ponieważ powoduje stany zapalne skóry.

Posadź wilczomlecza x martinii w lekkiej, ubogiej, umiarkowanie wilgotnej do suchej, a przede wszystkim bardzo dobrze przepuszczalnej glebie. Należy unikać nadmiaru wilgoci zimą, który może znacznie obniżyć mrozoodporność tej rośliny. Dobre rezultaty daje gleba zasobna w żwir. Ta okazała bylina jest idealna do suchych ogrodów, ogrodów skalnych lub na słoneczne skarpy. W takich kompozycjach warto zestawić ją dla przyjemnego kontrastu z wcześnie kwitnącymi roślinami o niebieskich kwiatach, takimi jak rozmaryny 'Corsican Blue' lub 'Sappho', jeśli mieszkasz w regionie o łagodnych zimach, albo Scutellaria altissima, prusznik płożący, zawilce greckie i kosaćce niskie, jeśli warunki zimowe są trudniejsze. Ten wilczomlecz dobrze sprawdza się również na skraju lasu, w półcieniu, szczególnie w cieplejszych regionach.