Crassula exilis subsp. schmidtii

Grubosz exilis subsp schmidtii to mały sukulent pochodzący z południowej Afryki, który tworzy krzaczastą, płożącą roślinę okrywową na ubogich, piaszczystych lub kamienistych glebach. Jego drobne zielone, pod wpływem słońca zabarwiające się na czerwono liście mięsiste podkreślają jego długie i delikatne różowopurpurowe kwitnienie. Mało mrozoodporny, łatwo uprawia się go w doniczce, którą na zimę należy przenieść do pomieszczenia. Na zewnątrz, w nadmorskim ogrodzie lub w miejscu osłoniętym przed silnymi mrozami, ta niepozorna piękność dobrze znosi suszę i słoną bryzę, wspaniale prezentując się na murkach lub w skalniaku.

Grubosz exilis subsp schmidtii to soczysta bylina należąca do rodziny gruboszowatych. Większość gatunków tego rodzaju pochodzi z Afryki Południowej, gdzie dobrze rosną w jasnych miejscach, na lekkich, przepuszczalnych glebach, które pozostają suche w okresie zimowym. Gatunek ten wymaga niewielkiej ilości wody, ponieważ jego mięsiste liście służą jako magazyn wody w bardziej suchych okresach. Grubosz exilis bywa uprawiany jako roślina doniczkowa, ponieważ nie przetrzymuje spadków temperatury poniżej -5 °C. Pod koniec jesieni przenosi się go do pomieszczenia, w miejsce chronione przed mrozem.

Grubosz exilis subsp schmidtii jest silnie rozgałęzioną rośliną o dość powolnym wzroście. Osiąga około 10–15 cm wysokości, ale rozrasta się na boki dzięki pędom zakorzeniającym się na poziomie podłoża. Pędy są gęsto pokryte zaokrąglonymi, mięsistymi, wydłużonymi i omszonymi liśćmi, których spód ma czerwonawy odcień. Gęste liście tworzą coś w rodzaju rozety. Blaszki liściowe czasami zabarwiają się na różowo pod wpływem słońca. Kwitnienie przypada od maja do lipca na dojrzałych roślinach. Kwiaty pojawiają się na krótkich pędach kwiatostanowych, ledwie wystających ponad liście. Tworzą baldachogrona złożone z bardzo drobnych, gwiazdkowatych kwiatów w kolorze od różowego do purpurowego, o średnicy około 5 mm.

W łagodnym klimacie, nad morzem, można posadzić grubosza exilis subsp schmidtii w skalniaku, na murku lub na bardzo przepuszczalnej skarpie, w towarzystwie felicji gawędkowej Felicia amelloides, słonecznic i portulak, które preferują podobne warunki. W innych regionach posadzisz go w ładnej doniczce, pojedynczo lub w kompozycji z innymi sukulentami, na przykład z rojnikami.