Crassula exilis subsp. sedifolia

Grubosz Crassula exilis ssp Sedifolia to niewielki południowoafrykański sukulent, który tworzy bardzo zwarte okrywy na ubogich, piaszczystych lub skalistych glebach. Jego bardzo drobne, mięsiste liście w lekko szarozielonym kolorze, nakrapiane czernią, podkreślają jego długie i delikatne kwitnienie w białym kolorze. Jest mało mrozoodporny, dlatego łatwo uprawia się go w doniczce, którą można przenieść na zimę do wnętrza. Na zewnątrz, w ogrodzie nadmorskim lub w miejscu osłoniętym przed silnymi mrozami, ta niepozorna piękność doskonale prezentuje się na murkach, w ogrodzie skalnym czy na zielonym dachu.

Grubosz Crassula exilis ssp Sedifolia to sukulentna bylina należąca do rodziny gruboszowatych. Większość gatunków tego rodzaju pochodzi z Afryki Południowej, gdzie rozwija się w jasnych miejscach, na lekkich, przepuszczalnych glebach, które pozostają suche w okresie zimowym. Gatunek ten wymaga niewielkiej ilości wody, ponieważ jego mięsiste liście służą jako magazyn zapasów podczas bardziej suchych okresów. Crassula exilis jest niekiedy uprawiana jako roślina doniczkowa, ponieważ nie przetrzymuje spadków temperatury poniżej -6 lub -7 °C. Od końca jesieni należy przenieść ją do wnętrza i zapewnić jej ochronę przed mrozem.

Grubosz Crassula exilis to silnie rozgałęziona roślina o dość powolnym wzroście. Osiąga około 10–15 cm wysokości, ale rozrasta się na boki dzięki pędom zakorzeniającym się w podłożu. Pędy wytwarzają liczne rozety drobnych, spiczastych, mięsistych i błyszczących liści w szarozielonym kolorze, nakrapianych czernią. Blaszki liściowe czasami zabarwiają się na różowo pod wpływem słońca. Kwitnienie przypada na okres od maja do lipca u dojrzałych roślin. Kwiaty pojawiają się na krótkich pędach kwiatostanowych, ledwo wystających ponad liście, i tworzą baldachogrona złożone z bardzo drobnych, gwiazdkowatych kwiatów o barwie od prawie białej do różowawej, o średnicy około 5 mm.

W łagodnym klimacie, nad morzem, można posadzić Crassula exilis Dedifolia w ogrodzie skalnym, na murku lub na bardzo przepuszczalnej skarpie, w towarzystwie felicji gawędkowej Felicia amelloides, słonecznic i portulak, które preferują podobne warunki. W chłodniejszych regionach posadź ją w ładnej doniczce, samodzielnie lub w kompozycji z innymi sukulentami, na przykład z rojnikami.