Leucostele terscheckii

Imponujący Trichocereus terscheckii, nazywany także saguaro argentyńskim, to pałczak peruwiański pochodzący z suchych regionów północno-zachodniej Argentyny i południowej Boliwii. Ten olbrzym o grubych pędach ma głębokie żebra pokryte złotawymi do brązowawych cierniami. Jego stosunkowo szybki wzrost i duża odporność na suszę są interesujące w przypadku aranżacji krajobrazowych na suchym podłożu. Mrozoodporny do -10 °C w suchych warunkach, może być uprawiany w otwartym gruncie w rejonach o łagodnym klimacie. Jego silny wzrost sprawia, że w dłuższej perspektywie nie nadaje się zbyt dobrze do uprawy w donicach.

Trichocereus terscheckii (lubLeucostele terscheckii, jego poprawna nazwa botaniczna), znany również pod lokalnymi nazwami „cardon grande” i „saguaro argentyńskie”, należy do rodziny kaktusowatych. Pochodzi z Ameryki Południowej i występuje głównie w północno-zachodnich prowincjach Argentyny, takich jak Jujuy, Salta, Tucumán, Catamarca, La Rioja i San Juan, a także w boliwijskim departamencie Tarija. Ten majestatyczny kaktus rośnie na suchych zboczach podnóży Andów, na wysokości od 500 do 1500 m. Przyjmując drzewiasty pokrój, Trichocereus terscheckii może w naturze osiągnąć z czasem wysokość od 10 do 12 m, a średnica jego głównego pnia może wynosić nawet 45 cm. Jego cylindryczne pędy, o średnicy od 10 do 20 cm, mają od 8 do 18 wyraźnie zaznaczonych żeber. Brązowe areole, rozmieszczone co 1,5–3 cm, są wyposażone w 8–15 żółtawych do brązowawych cierni o długości od 1 do 7 cm. Kaktus ten charakteryzuje się stosunkowo szybkim wzrostem. W uprawie, w naszym klimacie, osiąga mniejsze rozmiary: od 2 do 3 m wysokości. W przeciwieństwie do niektórych innych gatunków kaktusów Trichocereus terscheckii nie wytwarza odrostów u podstawy. Rośnie głównie z pojedynczego pnia, który z wiekiem może się rozgałęziać. Kwiaty Trichocereus terscheckii są białe, mają kształt dzwonu lub lejka i osiągają od 15 do 20 cm długości, a ich średnica może wynosić nawet 12,5 cm. Pojawiają się z boku pędów i często są pokryte gęstym białym lub brązowym owłosieniem na rurce kwiatowej. Kwitnienie przypada na lato, a kwiaty otwierają się głównie nocą, przyciągając nocne owady zapylające. Owoce tego kaktusa są kuliste i zielone, osiągają około 3–4 cm średnicy. Zawierają drobne nasiona o barwie od czarnej do brązowej. Są uznawane za jadalne. Są jednak mniej smaczne niż owoce innych gatunków kaktusów, takich jak Trichocereus pasacana. W naturalnym siedlisku owoce te stanowią przede wszystkim źródło pożywienia dla różnych gatunków zwierząt. Pędy mają gładką, zieloną skórkę, która u starszych egzemplarzy u podstawy lekko drewnieje.
Trichocereus terscheckii odgrywa ważną rolę ekologiczną w swoim rodzimym siedlisku. Ze względu na imponujące rozmiary często służy jako podpora dla innych roślin epifitycznych, zwłaszcza oplątw, które przyczepiają się do jego gałęzi, aby zbliżyć się do światła słonecznego. Ponadto kaktus ten bywa pozyskiwany na drewno wykorzystywane w lokalnym rzemiośle.

W sprzyjającym klimacie Trichocereus terscheckii wyróżnia się w suchych, minimalistycznych aranżacjach. Jego monumentalna sylwetka odcina się na tle podłoża pokrytego jasnym żwirem lub wśród skał wulkanicznych. Dobrze komponuje się z agawą górską (Agave montana) i Nolina nelsonii, których liście tworzące kępę kontrastują ze sztywnym pokrojem tych roślin. Posadzony jako soliter lub w małej grupie, porządkuje przestrzeń.  Ten wysoki kaktus będzie również pięknie wyglądał wśród bujnie kwitnących latem Aloe striatula.