Vatricania guentheri

Vatricania guentheri to bardzo dekoracyjny kleistokaktus Strausa, który tworzy wzniesione pędy o szerokości 10 cm i wysokości 2 m, pokryte kłującym kutnerem z krótkich, gęstych i złocistych włosków. Początkowo kolumnowy, z czasem rozwija bardziej krzaczasty pokrój u podstawy. Z czasem pojawiają się na nim bardzo osobliwe kępki rdzawobrązowych włosków, z których latem wyrasta po kilkadziesiąt dużych, nocnych kwiatów w kremowożółtym kolorze. Mało mrozoodporny, powinien być uprawiany w doniczce na werandzie albo w otwartym gruncie, w ogrodzie skalnym lub suchej rabacie, wyłącznie w ogrodach bez mrozu. Uprawiaj go w pełnym słońcu, w żyznej, dobrze przepuszczalnej, piaszczystej lub kamienistej glebie.

Pochodzący z górskich zboczy i andyjskich dolin we wschodniej Boliwii, na wysokości od 800 do 1300 m, Vatricania guentheri jest przede wszystkim rośliną dobrze przystosowaną do suchych warunków. Należy do rodziny kaktusowatych. Występuje w suchych i ciepłych przez większą część roku lasach porastających górskie zbocza, wraz z innymi kaktusowatymi. W niektórych mniej suchych regionach miesza się z bardziej bujną roślinnością krzewiastą i drzewiastą. Jest to gatunek, który sadzi się w pełnym słońcu, w żyznej, dobrze przepuszczalnej glebie wymieszanej z piaskiem i kamieniami. Podłoża tego nie należy podlewać, nawet jeśli roślina lepiej znosi chłód niż inne kaktusowate. W doniczkach używaj specjalnego podłoża do kaktusów albo mieszanki podłoża i ziemi ogrodowej. Ten gatunek po osiągnięciu dojrzałości może wytrzymać krótkotrwałe przymrozki do -6 °C.

Vatricania guentheri, spotykana także pod dawną nazwą Espostoa guentheri, jest byliną, która w młodości przypomina głowę starca. Oznacza to, że początkowo rozwija tylko jeden jasnozielony pęd lub „pień”. Jej pędy o średnicy około 10 cm mają liczne, słabo zaznaczone żebra, których może być do 27. Na żebrach znajdują się areole skupiające po 25 krótkich, cienkich i gęstych cierni o długości od 5 do 15 mm, tworzących wyjątkowo piękny, złocisty kutner rozświetlony przez światło padające z tyłu. Jej początkowo kolumnowy pokrój z czasem staje się krzaczasty, gdy u podstawy rozwija się kilka rozgałęzień, których może być do 15. Pędy te wytworzą następnie na wierzchołkach i na całej długości bardzo osobliwe kępki włosków o intensywnym rdzawobrązowym kolorze, niezwykle gęste i osiągające 5 cm długości. Rośnie powoli i ostatecznie osiąga 2 m wysokości oraz szerokości. Latem, w dobrych warunkach uprawy, wewnątrz tych kępek włosków tworzą się pąki kwiatowe, które otwierają się w kremowożółte kwiaty w kształcie trąbek, o długości 8 cm i szerokości od 3 do 5 cm. Są widoczne wyłącznie nocą.

W łagodnym klimacie, zwłaszcza w ciepłych, osłoniętych miejscach, takich jak okolice Monako, Vatricania guentheri znajdzie swoje miejsce w dużym ogrodzie skalnym, na suchym nasypie lub na podwyższonej rabacie, której glebę wzbogacono żwirem albo piaskiem gruboziarnistym. Można ją połączyć z odpornymi na mróz opuncjami, takimi jak O. humifusa Millevaches, z zapaliczka pospolitą, dość mrozoodpornymi głowami starca (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) oraz roślinami okrywowymi, takimi jak karłowe bylice, Rhodanthemum i Ajania pacifica, które są równie niewymagające. Ogrodnicy z chłodniejszych regionów posadzą ją w bardzo dużej donicy na tarasie, starannie wybierając najbardziej osłonięte miejsce w pełnym słońcu, aby odtworzyć scenerię inspirowaną rozległymi, ciepłymi i suchymi obszarami jej naturalnego siedliska. Ta mało mrozoodporna roślina powinna zimować w bardzo jasnym i przewiewnym pomieszczeniu, zwłaszcza w naszych wilgotniejszych i chłodniejszych regionach.