Grusza na perry Plant de Blanc

Grusza 'Plant de Blanc' to odmiana rodząca małe lub średniej wielkości, kuliste owoce o kształcie jabłka. Gładka skórka ma jasnozielony kolor, który w miarę dojrzewania przechodzi w żółtozielony, jest nakrapiana rdzawobrązowymi kropkami i pokryta korkiem na obu biegunach owocu. Biały miąższ jest jędrny, bardzo soczysty, słodki i bardzo kwaskowaty. Owoce na gałązkach zebrane są w bukiety. W połowie października zbiera się je jednorazowo. Po wyciśnięciu uzyskuje się łagodny sok dobrej jakości. Służy on do produkcji soku gruszkowego, z którego wytwarza się słynny „poiré”, po destylacji przekształcany w gruszkową eau-de-vie. Tłoczenie przeprowadza się w okresie dojrzałości gruszek, pod koniec października lub na początku listopada. Plant de Blanc to główna odmiana wykorzystywana we Francji do produkcji poiré. Jest to odmiana częściowo samopłodna, która wymaga obecności w pobliżu innych odmian grusz, aby poprawić zapylanie i zwiększyć liczbę owoców.

Pyrus communis (grusza pospolita) to drzewo owocowe należące do rodziny różowatych. Obecna w Europie od starożytności, pochodzi z lasów Azji Zachodniej. We Francji grusze pojawiły się w XVI wieku, a za panowania Ludwika XIV kilka gatunków uprawiano w królewskich ogrodach. Na przestrzeni wieków pojawiła się bardzo duża liczba odmian. Jej uprawa jest szeroko rozpowszechniona w Europie. „Le Thresor de Santé” z 1607 roku podaje, że w „dolnej Normandii”: „wytwarza się wino z jabłek i gruszek, które rozgrzewa i upaja”. Julien Le Paulmier (1520–1588), francuski lekarz pochodzący z Saint-Lô, już w 1588 roku poświęcił poiré cały rozdział w swoim „Traktacie o winie i cydrze”. W XVI i XVII wieku, gdy cydr jabłkowy stopniowo rozpowszechniał się we wszystkich normandzkich regionach, poiré pozostawał ograniczony do niektórych obszarów południowej i wschodniej części tego regionu, zwłaszcza okolic Domfront (Domfront en Poiraie, nowa gmina na południu departamentu Orne, w Normandii).

Odmiana Plant de Blanc pochodzi z Normandii, gdzie jest uprawiana co najmniej od 1857 roku. Jest prawdopodobnie najczęściej wykorzystywaną odmianą do produkcji poiré. Ta grusza tworzy drzewo o wyprostowanej, piramidalnej koronie, które w wieku dojrzałym może osiągać około 6 m wysokości i 5 m szerokości, wytwarzając liczne, rozchodzące się i zwisające gałązki. Grusze przeznaczone do produkcji poiré prowadzi się jako formy wysokopienne lub niskopienne. Liście opadające na zimę są duże, mają od 6 do 8 cm długości, są naprzemianległe, owalne i błyszczące, a jesienią przybierają żółtopomarańczowe barwy. Kwitnienie przypada na drugą połowę kwietnia, dzięki czemu jest na ogół chronione przed przymrozkami. Białe, pojedyncze kwiaty o średnicy od 2 do 3 cm, zebrane w baldachy, są miododajne. Mogą zostać zniszczone przez mróz od -2 do -3 °C. To mrozoodporne drzewo, które znosi temperatury sięgające około -25 °C i nadaje się do uprawy we wszystkich regionach Francji, również na obszarach położonych wyżej. Ta grusza jest samobezpłodna lub samoniezgodna, dlatego jej kwiaty nie mogą zapylać się same. Z tego powodu w pobliżu muszą rosnąć inne odmiany grusz, kwitnące w tym samym czasie. Do krzyżowego zapylania, a tym samym zwiększenia liczby owoców, nadają się na przykład odmiany Beurré Hardy, Conférence, Doyenné du Comice, Fausset, Jules Guyot, William’'s Bon Chrétien oraz William's Rouge. W sadzie grusz przeznaczonych do produkcji poiré zapylanie krzyżowe zapewnia większa liczba drzew.

Grusza 'Plant de Blanc' to bardzo plenna odmiana, szybko wchodząca w owocowanie i obficie, choć nieregularnie owocująca — dobry plon daje co dwa lata. Zbiór rozpoczyna się w połowie października, a owoce spożywa się od razu po zebraniu, sukcesywnie w miarę ich dojrzewania. Pod koniec października przeprowadza się tłoczenie, a po wyciśnięciu uzyskuje się musujący, sfermentowany sok, z którego wytwarza się klarowny napój o barwie od bladożółtej do złocistożółtej, zwany „poiré”. Charakteryzuje się delikatnymi, nieagresywnymi bąbelkami oraz aromatami zdominowanymi przez nuty owocowe (cytrusy, brzoskwinie…) i kwiatowe, które rozwijają się z akcentami owoców egzotycznych. Smak jest harmonijny: łączy kwasowość, lekką goryczkę i słodycz pochodzącą z niesfermentowanych cukrów. Wytrawne poiré (od 3,5° do 5,5° alkoholu) lub słodkie (około 3° alkoholu) podaje się schłodzone, w temperaturze od 10 do 12 °C. Wytrawne poiré dobrze komponuje się z różnymi potrawami, zwłaszcza z daniami na bazie cielęciny, drobiu lub ryb. Słodkie poiré doskonale pasuje do deserów, serów, sałatek owocowych i naleśników, a także sprawdza się jako składnik koktajli. Na bazie poiré, po destylacji, wytwarza się gruszkową eau-de-vie. Z moszczu gruszkowego przeznaczonego na poiré oraz gruszkowej eau-de-vie produkuje się słynną mistellę — napój zawierający od 16 do 22° alkoholu, zwykle podawany jako aperitif. Można również wytwarzać ocet wysokiej jakości, ceniony za liczne zastosowania kulinarne (sosy, marynaty, chutneye, …) oraz korzystny wpływ na zdrowie.

Gruszka jest umiarkowanie kaloryczna i zawiera dużo potasu, wapnia oraz magnezu, a także znaczącą ilość żelaza. Zawartość witamin C i E, przeciwutleniaczy oraz błonnika sprawia, że gruszka korzystnie wpływa na zdrowie. Owoce można przechowywać przez kilka tygodni po zbiorze. Można je przechowywać w chłodnym, czystym miejscu, chronionym przed światłem, w temperaturze od 8 do 10 °C, lub w chłodni szczelnej względem powietrza zewnętrznego, w temperaturze od 1 do 3 °C.