Czereśnia Schneidera Późna (Schneiders Späte Knorpelkirsche)

Wiśnia 'Schneiders Späte Knorpelkirsche' to stara odmiana o silnym wzroście i dobrej plenności. Jest szczególnie ceniona za bardzo duże czereśnie dojrzewające w lipcu, o jędrnym miąższu i bardzo aromatycznym smaku. Równie smaczne na świeżo, jak i przydatne do przetworów, doskonale nadają się również na pyszne dżemy i kompoty. Ta wiśnia tworzy średniej wielkości drzewo o piramidalnym pokroju, dlatego sprawdzi się także w małych ogrodach. Łatwa w uprawie i dobrze odporna na mróz, rośnie na większości gleb zapewniających nieco wilgoci.

Wiśnia, po łacinie Prunus avium, należy do dużej rodziny różowatych, której zawdzięczamy większość naszych drzew owocowych, a także wiele roślin ozdobnych. Jest to średniej wielkości drzewo, osiągające w wieku dojrzałym od 5 do 10 m wysokości. Jej zaokrąglony pokrój zapewnia przyjemny cień, szczególnie miły latem. Naprzemianległe, piłkowane liście są błyszczące i ciemnozielone, a jesienią przybierają piękną rdzawą barwę, zanim opadną. Czereśnie są bogate w witaminę C, sole mineralne i mikroelementy.

'Schneiders Späte Knorpelkirsche' to stara odmiana odkryta przypadkowo w 1850 roku w Brandenburgii, we wschodnich Niemczech (dosłownie: późna czereśnia chrząstkowata Schneidera). To drzewo ma wzniesiony, mniej lub bardziej piramidalny pokrój, po 10 latach osiągnie maksymalnie 6 m wysokości i 3,50 m szerokości, dzięki czemu dobrze nadaje się do małych ogrodów. Rośnie dość silnie (40–50 cm rocznie), kwitnie w marcu i kwietniu (w Niemczech niekiedy dopiero w maju), wytwarzając piękne białe kwiaty o średnicy od 2 do 4 cm, a jej liście mają piękną, dość jasną zieloną barwę. Ta odmiana owocuje w lipcu, wytwarzając bardzo duże, ciemnoczerwone czereśnie, umiarkowanie podatne na pękanie podczas długotrwałych opadów. Ich miąższ jest bardzo jędrny i aromatyczny, wyśmienity na świeżo oraz doskonale nadaje się do przetworów, deserów i dżemów.
Ta wiśnia nie jest samopylna, dlatego wymaga zapylenia przez inne drzewo odmiany takiej jak Hedelfingen, Kordia, Oktavia, Regina lub Sunburst. Wówczas Schneiders Späte Knorpelkirsche odwdzięcza się obfitym plonowaniem.

Łatwa w uprawie wiśnia rośnie na większości gleb, pod warunkiem że zapewniają one nieco wilgoci. Dobrze znosi nawet większą wilgotność, jeśli gleba jest przepuszczalna, i najlepiej rośnie w pełnym słońcu. Kwiaty uszkadzają wiosenne przymrozki, dlatego zaleca się sadzić wiśnie na stanowisku osłoniętym, skierowanym na zachód i zabezpieczonym przed zimnymi wiatrami, w regionach, w których występują silne późne przymrozki. Niemniej jednak bardzo obfite kwitnienie często prowadzi do zadowalającego owocowania. Wiśnia to niewielkie, pełne uroku drzewo, jednocześnie smaczne, ozdobne, mało podatne na choroby i niemal bezobsługowe. Ta odmiana, odporna na raka bakteryjnego, wymaga przede wszystkim obserwacji pod kątem zgnilizny owoców i moniliozy. Wiśnię można posadzić na trawniku, z tyłu rabaty lub w sadzie, w towarzystwie jabłoni, grusz, śliw, a także, dla odrobiny oryginalności, hurmą wschodnią.