Wiśnia Kelleriis 16

Wiśnia pospolita Kelleriis 16  (Morellenfeuer) to odmiana wiśni o dużych, czerwonych, słodko-kwaśnych owocach. Można je spożywać na świeżo, a także doskonale nadają się do wypieków i na przetwory. Ta wiśnia tworzy średniej wielkości drzewo o zaokrąglonej koronie i luźnym pokroju. Ta odmiana samopylna może być więc sadzona pojedynczo; obficie kwitnie w marcu i kwietniu, a latem zawiązuje owoce. Jest bardzo odporna na choroby i niezwykle plenna, dlatego stanowi doskonały wybór do małych i średnich ogrodów.

Wiśnia, po łacinie Prunus cerasus (zwana także wiśnią sokową), podobnie jak czereśnia Prunus avium, to jeden z dwóch głównych gatunków, które dały początek większości uprawianych w naszych ogrodach drzew wiśniowych o słodkich owocach. Należą one do rodziny różowatych, jednej z najważniejszych w naszej strefie klimatycznej, zarówno dla sadów owocowych, jak i ogrodów ozdobnych oraz dzikiej flory. Wiśnia jest średniej wielkości drzewem, osiągającym od 5 do 10 m wysokości w wieku dojrzałym. Jej zaokrąglony pokrój zapewnia przyjemny cień, szczególnie latem. Naprzemianległe, piłkowane na brzegach liście są błyszczące i ciemnozielone, a jesienią przed opadnięciem przybierają piękną rdzawą barwę. Wiśnie są bogate w witaminę C, sole mineralne i mikroelementy.
Odmiana 'Kelleriis 16', znana w Niemczech również jako 'Morellenfeuer', tworzy niewielkie drzewo o luźnym pokroju i zaokrąglonej koronie, z przewieszającymi się końcami gałęzi, osiągające 5 m wysokości i podobną szerokość. W marcu i kwietniu drzewo obsypuje się obfitymi, białymi kwiatami, równie dekoracyjnymi jak kwiaty wiśni ozdobnej. Po zapyleniu przez owady z kwiatów rozwijają się w lipcu i sierpniu duże, czerwone wiśnie. Słodko-kwaśne owoce są równie smaczne na świeżo, jak i po wykorzystaniu do wypieków, można je także przeznaczyć na przetwory.
Jest to odmiana samopylna, która nie potrzebuje zatem zapylenia przez inną roślinę. Jest bardzo plenna, a ponadto mało podatna na choroby.
Wiśnię tę można sadzić w większości rodzajów ziemi ogrodowej; toleruje umiarkowaną kwasowość i zawartość wapnia. Po ukorzenieniu dobrze znosi także okresowe niedobory wody, jednak od czasu do czasu warto ją podlać, zwłaszcza podczas długotrwałych upałów. Przez pierwsze lata najlepiej ją palikować, aby system korzeniowy dobrze się rozwinął. Drzewa owocowe pestkowe, w tym wiśnie, niezbyt dobrze znoszą cięcie, które może wywołać gumozę, czyli wydzielanie żywicy w reakcji na wywołany stres. Należy więc ograniczyć się do lekkiego skracania końców młodych, zielonych pędów na początku sierpnia. Kolejny ważny zabieg to coroczna kontrola wiązań przy paliku, aby nie dopuścić do wrzynania się ich w pień. Najlepiej stosować gumowe wiązania i regularnie je luzować, by nie utrudniały wzrostu głównego przewodnika.

Przystosowana do wszystkich regionów Francji, aż do wysokości 800 m, wiśnia może być sadzona na trawniku, w głębi rabaty lub w sadzie. Wiosną należy zachować czujność, ponieważ kwiaty są bardzo wrażliwe na mróz (pierwsze uszkodzenia występują już przy -2 °C). Ta średniej wielkości wiśnia doskonale nadaje się do małych ogrodów, gdzie można posadzić ją jako soliter lub wykorzystać do założenia niewielkiego sadu, obok popularnych drzew owocowych, takich jak jabłonie, grusze i brzoskwinie, albo bardziej oryginalnych, jak mirabelka czy hurma wschodnia.