Wiśnia Rainier

Wiśnia pospolita 'Rainier' to odmiana czereśni o żółtopomarańczowych owocach z jędrnym, soczystym i słodkim miąższem. Owoce są równie smaczne na surowo, jak i w postaci kandyzowanej. Dojrzewają w lipcu i dobrze opierają się pękaniu. Jest podobna do odmiany Napoléon, z którą może się wzajemnie zapylać. Tworzy małe drzewo o dość wyprostowanym pokroju. Odmiana ta dobrze przystosowuje się do większości gleb i nie ma dużych wymagań pod względem podlewania, z wyjątkiem okresów silnych upałów i ciepłych, osłoniętych stanowisk. Jest łatwa w uprawie.

Wiśnia pospolita, po łacinie Prunus cerasus (zwana także wiśnią kwaśną), oraz czereśnia ptasia Prunus avium to dwa główne gatunki, z których powstała większość uprawianych w naszych ogrodach czereśni o słodkich owocach. Należą do rodziny różowatych, jednej z najważniejszych w naszych szerokościach geograficznych, zarówno dla sadów owocowych i ogrodów ozdobnych, jak i dla dzikiej flory. Wiśnia jest drzewem średniej wielkości, osiągającym od 5 do 10 m wysokości w wieku dorosłym. Jej zaokrąglony pokrój zapewnia przyjemny, zacieniony zakątek, szczególnie latem. Naprzemianległe, piłkowane na brzegach liście są błyszczące i ciemnozielone, a jesienią przybierają piękny rdzawy odcień, po czym opadają. Owoce są bogate w witaminę C, sole mineralne i mikroelementy.
Odmiana 'Rainier' tworzy małe drzewo o wyprostowanym pokroju, osiągające 6 m wysokości i podobną szerokość. W kwietniu pojawiają się na nim białe kwiaty, z których po zapyleniu przez owady powstają dwubarwne owoce o żółtopomarańczowej skórce, od strony nasłonecznionej przechodzącej w czerwień. Ta wiśnia jest mniej atrakcyjna dla ptaków niż odmiany rodzące jaskrawoczerwone owoce, dlatego można ewentualnie zrezygnować z siatki ochronnej. Ponadto jej owoce dobrze opierają się pękaniu i zachowują świeżość przez tydzień po zbiorze. Pachnące i słodkie, z jędrnym miąższem, są równie smaczne na świeżo, jak i w postaci kandyzowanej.
Odmiana powstała ze skrzyżowania odmian Bing i Van. Wyhodował ją w Stanach Zjednoczonych w 1954 roku H.W. Fogle. Odmiana ta jest zapylana przez 'Napoléon', 'Burlat', 'Hedelfingen', 'Van' i 'Stark Hardy Giant'.

To drzewo można sadzić w większości rodzajów ziemi ogrodowej, toleruje zarówno kwaśny, jak i lekko wapienny odczyn gleby. Po ukorzenieniu nie ma dużych wymagań pod względem podlewania, jednak od czasu do czasu warto je podlać, zwłaszcza podczas długotrwałych upałów. Przystosowane do uprawy w różnych regionach i na wysokości do 800 m, może rosnąć na trawniku, z tyłu rabaty lub w sadzie. Wiosną należy zachować czujność, ponieważ kwiaty są bardzo wrażliwe na mróz i mogą zostać uszkodzone już przy -2 °C. Posadź je jako soliter lub w małym sadzie, obok popularnych drzew owocowych, takich jak jabłonie i grusze, albo bardziej oryginalnych gatunków, takich jak hurma wschodnia.