Winorośl Ora

Winogrono Ora to odmiana o średniej sile wzrostu, wczesna, która produkuje złocistożółte winogrona deserowe, bardzo słodkie, o jędrnym miąższu, nadające się do zbioru już od początku sierpnia, zależnie od regionu. Średnie do dużych gron, z dość dużymi, owalnymi jagodami, jest mało podatne na szarą pleśń, ale czasami może pękać pod wpływem deszczu. Ta winorośl będzie dobrze rosła na większości gleb obojętnych do wapiennych, dobrze przepuszczalnych, na słonecznym stanowisku. Dobrze znosi mróz.

Winorośl właściwa (Vitis vinifera) rosła w stanie dzikim już ponad 5000 lat temu w Ameryce Północnej i Środkowej, Europie oraz Azji Środkowej i Wschodniej. Podgatunek sylvestris nadal występuje; jest to pnącze owijające się wokół podpór, rosnące na skraju lasu i zdolne wspinać się wysoko po drzewach. Do Francji, w celu uprawy, została wprowadzona przez Fokajczyków w Prowansji około 600 roku p.n.e. Obecne odmiany, określane w przypadku winorośli mianem szczepów, należą do podgatunku vinifera, choć uprawia się także inne gatunki, mające jednak niewielkie znaczenie. Pod względem gospodarczym winorośl przeznaczona do produkcji wina zdecydowanie dominuje nad winoroślą deserową; we Francji uprawia się ponad 200 dopuszczonych szczepów, będących wynikiem wielowiekowej pracy hodowlanej.

„Ora” to mieszaniec uzyskany w 1968 roku przez Paula Tru ela z INRA w Montpellier w wyniku skrzyżowania odmiany 'Cardinal', uzyskanej w 1939 roku w Stanach Zjednoczonych, z mieszańcem powstałym ze skrzyżowania Cinsaut, szczepu rozpowszechnionego w Prowansji, i La Perle de Csaba, wczesnej odmiany węgierskiej z 1904 roku. Ten pnący, rozgałęziający się krzew o średniej sile wzrostu ma półwzniesiony do wzniesionego pokrój i osiąga 3 lub 4 m wysokości, jeśli nie jest cięty. Można prowadzić go przy cięciu długim lub krótkim oraz przywiązywać do trejażu lub altany, którą będzie mógł pokryć. Odmiana ta rozpoczyna rozwój pąków 1 tydzień po odmianie Chasselas, będącej odmianą referencyjną dla stadiów fenologicznych winorośli. Jej ulistnienie ma piękny, jasnozielony kolor; liście są pięcioklapowane, pięciokątne, z krótkimi do średnich ząbkami na całym obwodzie. Jej kwitnienie przypada w maju, zależnie od roku i regionu, i przynosi bardzo małe, zielonkawe kwiaty zebrane w dość duże, stożkowate i cylindryczne grona. Jak większość winogron, jest to odmiana samopylna.
Jest bardzo plenna i tworzy średnie do dużych gron, z dość dużymi, owalnymi (eliptycznymi) jagodami, początkowo zielonożółtymi, które w okresie dojrzewania, już od początku sierpnia na południu, stają się złocistożółte, czyli 10–15 dni wcześniej niż Chasselas. Jagody mają cienką skórkę, mogą pękać pod wpływem deszczu, a ich miąższ jest jędrny. Są bardzo słodkie. Jagody te są mało podatne na szarą pleśń, ale mogą być narażone na coulure (zamieranie lub opadanie zapłodnionych jagód) oraz millerandage (zróżnicowanie wielkości i terminu dojrzewania jagód w obrębie jednego grona). Warto wykonać cięcie na zielono, aby usunąć część liści i zapewnić winogronom dobre nasłonecznienie, dzięki czemu uzyskają piękny złocisty kolor, świadczący o ich walorach smakowych.

Winogrona Ora można spożywać na surowo lub pić w postaci soku, na przykład w witaminowym koktajlu owocowym do śniadania. Ogólnie winogrona są bogate w witaminy z grupy B, stanowią źródło błonnika i manganu oraz zawierają dużo przeciwutleniaczy. Przypisuje się im również rolę w zapobieganiu chorobom układu krążenia, a przede wszystkim są zdrowym, naturalnym i smacznym deserem. Aby urozmaicić przyjemności i wydłużyć sezon degustacji, posadź obok nich winorośl Fragola Nera, która produkuje czarne winogrona o zaskakującym truskawkowym smaku. Aby maksymalnie wydłużyć sezon, wybierz także kiwi Solissimo — samopylną aktinidię, która w listopadzie obdaruje Cię pysznymi owocami bogatymi w witaminę C.