Alchornea davidii - Alchornea

Alchornea davidii zrobiła furorę podczas prezentacji w Saint-Jean-de-Beauregard wiosną 2017 roku: ten dziwny kuzyn wilczomleczy, bardzo słabo rozgałęziony, wyróżnia się jaskraworóżowymi, fuksjowymi młodymi pędami, widocznymi z bardzo daleka, oraz różowym do łososiowego młodym ulistnieniem, rozwijającym się w duże liście o delikatnej łososiowożółtej barwie, zieleniejące latem, a następnie przybierającym bardzo piękne jesienne kolory. Pochodzi z subtropikalnych regionów Chin, jednak potrafi znosić nasze zimy. Dobrze tolerując gleby wapienne, ten zaskakujący krzew w odświętnej szacie powinien dobrze rosnąć w wielu regionach.

Pochodząca ze środkowych i wschodnich Chin Alchornea davidii (synonim Acalypha silvestrii) jest krzewem zrzucającym liście na zimę, należącym do dużej rodziny wilczomleczowatych. W naturze spotyka się ją w dolinach, na zboczach niedaleko cieków wodnych, a także w lasach liściastych. Nieliczne gatunki tworzące rodzaj Alchornea pochodzą w większości z Afryki i nie znoszą mrozu. Ten krzew traci liście zimą, okresowo wytrzymuje spadki temperatury do -20 °C, odradzając się z bryły korzeniowej, i rośnie w każdej niezbyt suchej, przepuszczalnej i dostatecznie głębokiej glebie.

Rosnący w umiarkowanie szybkim tempie krzew ten rzadko przekracza 2 m wysokości i osiąga 1 m szerokości w wieku dojrzałym w naszym klimacie. Jego pokrój jest wyprostowany i wąski, wsparty na kilku sztywnych, słabo rozgałęzionych gałęziach. Jego bryła korzeniowa lekko wytwarza odrosty, dzięki czemu z czasem roślina rozrasta się wszerz. Pień i młode gałązki są lekko oprószone, w kolorze od brązowego do szarego. Wiosną na gałązkach pojawiają się pąki w intensywnie różowym kolorze. Rozwijają się z nich sercowate liście o papierowej fakturze, długości 8–15 cm i szerokości 7–14 cm. Spód liści jest pokryty drobnym puchem. Ich barwa jest delikatnie łososioworóżowa, szybko przechodząca w jasną żółć, a następnie w intensywną zieleń, zanim jesienią przybierze odcienie pomarańczowe i czerwone. Zabarwienie młodych liści zmienia się w zależności od stanowiska, ale także od kontrastu między temperaturami w dzień i w nocy. Kwitnienie następuje krótko po pojawieniu się nowych liści, w kwietniu i maju, w kątach liściowych, wzdłuż gałązek. Są to małe grona kwiatowe, które będą albo męskie, albo żeńskie, rozmieszczone w różnych miejscach na tej dwupiennej roślinie. Czerwone pąki kwiatowe otwierają się w dość niepozorne kwiaty, bezpłatkowe, wyposażone w zielonkawe podsadki oraz czerwone pręciki albo czerwone słupki, zależnie od płci kwiatów. Kwiatostany żeńskie są nieco bardziej rozwinięte niż męskie.

Ten krzew zachwyca wiosennymi barwami, rzadko spotykanymi w naszych europejskich ogrodach. Jego odporność na chłód i zdolności adaptacyjne pozwalają wykorzystać go jako efektowny soliter na środku trawnika, a jeszcze lepiej zestawić z krzewami o białych, wiosennych kwiatach, takimi jak na przykład tawuły wczesne lub świdośliwki. Stworzy również bardzo udane połączenie z małym powojnikiem kwitnącym latem, który wiosną nada objętości jego nieco sztywnemu pokrojowi, a latem ozdobi kwiatami jego gałązki. Miłośnikom różowego i łososiowego ulistnienia spodobają się także Toona sinensis Flamingo oraz Acer Brillantissimum, z którymi można ją zestawić w wilgotnej glebie.