Delonix regia - Wianowłostka królewska

Wianowłostka królewska, znana także jako wianowłostka, to tropikalne zachwycające drzewo, którego kwitnienia nie potrafią zapomnieć podróżnicy, którzy mieli okazję je podziwiać. Wspaniałe kwitnienie, w szkarłatnoczerwonym kolorze, pokrywające koronę drzewa, w pełni uzasadnia jego nazwę. Duże kwiaty zebrane w bukiety mają bardzo graficzną formę, a ich intensywna barwa dodatkowo przyciąga wzrok. Równie ozdobne są liście, złożone z długich, podwójnie pierzastych blaszek z drobnymi listkami w dość ciemnym odcieniu zieleni. Poza kilkoma uprzywilejowanymi obszarami Korsyki oraz Mentonem, wolnymi od mrozu, wszędzie indziej należy uprawiać ją w pojemniku, nawet na Lazurowym Wybrzeżu, aby można było przezimować ją w miejscu chronionym przed ryzykiem mrozu.

Wianowłostka królewska należy do rodziny bobowatych (dawniej motylkowatych), trzeciej pod względem liczby gatunków, których jest blisko 20 000. Drzewo to pochodzi z Madagaskaru, a następnie rozpowszechniło się w krajach tropikalnych i równikowych, a później także w innych regionach o klimacie wystarczająco ciepłym, by mogło tam dobrze rosnąć. W tropikach, na Antylach i w Azji Południowo-Wschodniej, tworzy duże drzewa osiągające 15–20 m wysokości, o obfitym ulistnieniu i bardzo bujnym pokroju, czasem nieco nieregularnym, a nawet rozłożystym i nieco nieporządnym. Kwitnienie jest wspaniałe i rozkłada się wśród masy liści. W klimacie subtropikalnym i ciepłym klimacie śródziemnomorskim, takim jak na wyspie Teneryfie, gdzie często sadzi się ją jako drzewo alejowe w miastach, osiąga mniejsze rozmiary, około 5–7, a czasem 8 m wysokości i podobną szerokość, sporadycznie nawet większą. Ma krępy, bardzo szeroko rozłożysty pokrój, z dość grubymi konarami podtrzymującymi kopulastą koronę, znacznie mniej ulistnioną niż w tropikach. Dzięki temu kwitnienie jest jeszcze lepiej wyeksponowane, pokrywając powierzchnię kopuły szkarłatnoczerwoną lub pomarańczowożółtą zasłoną, zależnie od odmiany.

Wianowłostka królewska w pełni kwitnienia przyciąga wszystkie spojrzenia z odległości dziesiątek metrów. W tym czasie pokrywa się spłaszczonymi gronami, czyli baldachogronami, złożonymi z dużych kwiatów o średnicy od 7 do 10 cm, których korona składa się z 5 płatków. Zwężone u nasady, rozszerzają się one następnie w rozłożystą, łopatkowatą formę, podczas gdy znacznie mniej widoczne działki kielicha tworzą pięcioramienną gwiazdę umieszczoną między płatkami. Całość przypomina nieco dużą płatek śniegu o bardzo geometrycznej, kunsztownej formie. Jeden z płatków jest biało nakrapiany, a ze środka korony wyrasta pęk 10 pręcików. Na Madagaskarze kwitnienie przypada na koniec pory suchej, od listopada do stycznia. W naszych szerokościach geograficznych potrwa od czerwca do sierpnia.
Liście są również bardzo dekoracyjne i mają graficzną formę; ich długość może osiągać 60 cm, a ich barwa jest pięknie, stosunkowo ciemnozielona. Są podwójnie pierzaste, a dokładniej parzystopierzaste i podwójnie złożone: od głównej osadki odchodzi od około piętnastu do dwudziestu bocznych osadek drugiego rzędu, na których znajduje się od 20 do 30 par drobnych, eliptycznych listków o długości od 8 do 10 mm, ułożonych naprzeciw siebie. Ten szczególny układ przywodzi na myśl delikatność ulistnienia niektórych paproci i tworzy zachwycające efekty światłocieniowe, gdy ogląda się drzewo od dołu.
Pień, często pojedynczy w tropikach, może również rozdzielać się u nasady na 2 lub 3 główne konary, które następnie się rozgałęziają. Kora ma dość jasnoszary kolor.
Rośnie w dobrze przepuszczalnej, piaszczystej lub lekko gliniastej glebie próchnicznej. Lubi wilgoć, ale po dobrym ukorzenieniu może znosić okresy suszy. To zdecydowanie roślina tropikalna, która nie toleruje mrozu i wymaga zimowej osłony. Uprawiana w pojemniku, nie powinna czekać z wniesieniem do pomieszczenia aż temperatura zbliży się do 0 °C. Zimą może znaleźć miejsce w werandzie lub chłodnym garażu, pod warunkiem że w tym drugim przypadku będzie tam bardzo jasno, ponieważ jest to roślina światłolubna.

Wianowłostkę królewską można sadzić w gruncie tylko w najłagodniejszych strefach wybrzeża Korsyki lub w niektórych mikroklimatach chronionych przed mrozem, takich jak Monako czy Menton... Uprawiana w pojemniku, powinna być co roku przycinana, aby ograniczyć jej rozwój, co może niekorzystnie wpłynąć na kwitnienie. Trzeba zresztą uzbroić się w cierpliwość, ponieważ drzewo to słynie z późnego kwitnienia, czasem dopiero po 10 latach od posadzenia... Tam, gdzie próbuje się sadzić ją w otwartym gruncie, można połączyć ją z innymi egzotycznymi roślinami, takimi jak Jacaranda mimosifolia, jednym z nielicznych drzew mogących dorównać jej urodą, nazywanym zresztą niebieską wianowłostką. Cassia floribunda, o kwiatach w jaskrawożółtym kolorze, to niewielki krzew, który można posadzić u jej stóp, aby stworzyć efektowny kontrast barw.