Macrozamia communis - Makrozamia

Makrozamia jest pod względem biologii blisko spokrewniona z sagowcami, a pokrojem przypomina palmy. Ta ocalała z dawnych epok geologicznych roślina o krzewiastym pokroju jest wciąż rzadko spotykana w naszych ogrodach, mimo niewątpliwego egzotycznego uroku i odporności na chłód, większej niż u sagowca odwiniętego. Powoli tworzy krótki, gruby pień o szorstkiej powierzchni, zwieńczony koroną długich, lekko wygiętych liści, wdzięcznych jak pióra. Liście są podzielone na bardzo wąskie listki o delikatnej, szarozielonej barwie. Uprawa w otwartym gruncie jest możliwa wszędzie tam, gdzie spadki temperatury poniżej -8°C zdarzają się wyjątkowo. Makrozamia dobrze rośnie również w dużym pojemniku, który w chłodniejszych regionach możesz na zimę przenieść pod osłonę.

Macrozamia communis należy do rodziny zamiowatych, obejmującej około 238 gatunków pochodzących z tropikalnych i ciepłych umiarkowanych regionów Afryki, Australii i Ameryki Południowej. To bardzo stara rodzina botaniczna, której przedstawiciele mają wyraźne cechy archaiczne. Gatunek ten pochodzi z południowo-wschodniej Australii, a dokładniej z lasów eukaliptusowych w Nowej Południowej Walii. W naturze roślina może tworzyć duże kolonie w podszycie. Odporność na mróz starszych egzemplarzy ocenia się na -8 do -10°C. Liście przemarzają już przy -5°C, ale część podziemna może odbić wiosną, jeśli została zabezpieczona ściółką ochronną. Jest to roślina dwupienna, której osobniki męskie i żeńskie różnią się od siebie. Wszystkie części rośliny są trujące po spożyciu.

W uprawie, w naszych warunkach klimatycznych, roślina ta rzadko przekracza 2 m wysokości i szerokości. W zależności od warunków rośnie powoli lub bardzo powoli. Zakorzeniona w rodzaju częściowo podziemnego kaudeksu, którego górna część jest widoczna na powierzchni gleby, z czasem rozwija krótki trzon, przypominający pień, o barwie od ochrowej do brązowej i szorstkiej teksturze, pokryty bliznami po liściach. Liście, utrzymujące się przez cały rok i ułożone w koncentryczną rozetę, rozwijają się na końcu trzonu. Silnie pierzaste, dość miękkie liście osiągają w dojrzałym wieku od 1 do 1,5 m długości i 40 cm szerokości. Są podzielone na niezliczone, skórzaste i lśniące, liniowe listki, które z wiekiem matowieją i mają lekko zgrubiałą nasadę. Wyrastają z gładkiego ogonka liściowego.

Kwitnienie przypada na lato, po wielu latach uprawy w otwartym gruncie, natomiast u roślin uprawianych w donicach zdarza się bardzo rzadko. Kwiatostany pojawiają się w centrum korony. Mają postać cylindrycznych, zielonobrązowych szyszek przypominających ananasy, o długości od 20 do 45 cm, pokrytych łuskami zakończonymi kolcem. Żeńskie szyszki po dojrzeniu uwalniają duże nasiona o jasnej, intensywnie czerwonej barwie.

Makrozamia lubi półcień oraz przepuszczalne, próchniczne i raczej świeże gleby. W otwartym gruncie możesz posadzić ją w aranżacji inspirowanej egzotyką, na przykład niedaleko basenu, w towarzystwie małej palmy, karłowych bananowców lub niewielkich bambusów. Jednak pełnię swojego potencjału roślina ta pokaże jako soliter. Współczesny ogród chętnie wyeksponuje ją na tle morza białych otoczaków. Będzie wspaniałym okazem na werandzie, tarasie lub balkonie, posadzonym w starannie dobranej dużej donicy.