Nolina hibernica La Sibirica - Nolina

Nolina hibernica, znana również pod nazwami Nolina La Sibirica, Nolina siberica oraz La Siberia, jest w uprawie wciąż rzadką rośliną, odkrytą zaledwie około dwudziestu lat temu w wysokich górach Meksyku. Przypomina drzewiastą jukkę lub kordylinę, osadzoną na wysokim, masywnym pniu, który wieńczy gęsta fontanna złożona z długich, wstęgowatych liści. To jedna z najbardziej mrozoodpornych nolin, ponieważ potrafi znieść krótkotrwałe spadki temperatury do około -15 °C, pod warunkiem że rośnie w żwirowej lub kamienistej glebie. Jest to niewątpliwie nolina najlepiej przystosowana do naszego umiarkowanego klimatu Europy Zachodniej i Południowej, a zarazem bezsprzecznie wyjątkowa roślina do dużej egzotycznej rabaty skalnej.

Nolina hibernica należy do rodziny agawowatych i pochodzi z mglistych lasów sosnowo-dębowych porastających suche zbocza wschodniej Sierra Madre, pasma górskiego położonego w północno-wschodnim Meksyku. Rośnie tam do wysokości 3200 m, niedaleko agawy amerykańskiej, w środowisku chłodnym i wilgotnym zimą, niekiedy pokrytym śniegiem, gdzie zimą występują mroźne noce, a lata są bardzo gorące i suche. To drzewiasty gatunek botaniczny o dość szybkim wzroście, początkowo tworzący pojedynczy, wyjątkowo masywny pień, zwieńczony kulistą koroną złożoną z licznych, długich, równowąskich liści. Dorosła roślina może wytworzyć rozgałęziony pień; w naszym klimacie osiąga około 3–4 m wysokości i tworzy koronę o średnicy 1,50 m. Liście rozwijają się na końcu pnia wraz ze wzrostem rośliny, a pień wydaje się okryty grubą, pergaminową „spódnicą” złożoną z pozostałości zaschniętych, starych liści. Liście są jasnozielone, błyszczące i dość elastyczne, lekko spiralne. Kwitnienie przypada na wiosnę lub lato i przybiera postać monumentalnej wiechy o wysokości od 1 do 2 m, o pierzastym wyglądzie, złożonej z drobnych, białych kwiatów, których długość nie przekracza 2 mm.

Nolina hibernica wydaje się tym łatwiejsza w uprawie i utrzymaniu, im bardziej kamienista jest gleba lub im większy jest w niej udział żwiru, który zapewnia doskonały odpływ nadmiaru wilgoci. Znakomicie sprawdzi się w dużej rabacie skalnej, na trudnym do zagospodarowania skarpie, w pełnym słońcu lub nawet w półcieniu. Ta roślina idealnie nadaje się do efektownego zaakcentowania środka egzotycznej rabaty. Na południu można posadzić ją jako soliter lub zestawić na suchej skarpie z Puya caerulea, agawą amerykańską, Cylindropuntia imbricata, drzewem Jozuego (Yucca brevifolia), dużą zapaliczka pospolitą, dość mrozoodpornymi głowami starca (Cleistocactus strausii) oraz równie mało wymagającymi żmijowcami kanaryjskimi. Można również posadzić ją w bardzo dużej donicy na tarasie, tuż obok szorstkowca Wagnera lub Tetrapanaxu, starannie wybierając osłonięte miejsce w pełnym słońcu.