Buk pospolity Purpurea Pendula

Fagus sylvatica Purpurea Pendula to piękna forma buka płaczącego o purpurowych liściach. Jest to drzewo rosnące dość wolno, o umiarkowanym wzroście, które można z łatwością ograniczać za pomocą cięcia. Dzięki temu nadaje się do posadzenia w średniej wielkości ogrodzie, a nawet do uprawy przez kilka lat w dużym pojemniku. Podobnie jak u wszystkich buków, jego liście pięknie przebarwiają się jesienią i pozostają na gałęziach aż do końca zimy. Dekoracyjny przez cały rok, także zimą, gdy ukazuje swoją piękną sylwetkę, buk ten najczęściej sadzi się jako soliter.

Fagus sylvatica Purpurea Pendula to drzewo, które z czasem może osiągnąć imponujące rozmiary, pozostaje jednak bardziej zwarte niż jego dziki krewniak. W pełni rozwoju może osiągnąć od 4 do 6 m wysokości i od 3 do 4 m szerokości oraz żyć bardzo długo. Jego cylindryczny pień pokrywa gładka, jasnoszara kora. Jego dziki przodek pochodzi z Europy Środkowej i Kaukazu. Jest to jeden z gatunków najczęściej występujących w europejskich lasach i zajmuje 10% powierzchni lasów francuskich. Jego czerwonawe drewno wykorzystuje się w meblarstwie artystycznym, do produkcji narzędzi i drewnianych zabawek, a także jako drewno opałowe.

Forma Purpurea Pendula została wyselekcjonowana w Niemczech około 1865 roku. Jest to bardzo popularne drzewo, często sadzone w parkach i niewielkich ogrodach. W pierwszych latach rośnie dość wolno, a później nieco przyspiesza. Często szczepi się je na pniu na określonej wysokości. Konary są zwisające, natomiast młode, elastyczne i długie pędy niekiedy sięgają aż do ziemi. Jego liście są bardzo gęste i wyrastają naprzemiennie na pędach. Mają jajowaty kształt, długość od 4 do 10 cm i są bardzo błyszczące. Początkowo są czerwone, stopniowo przybierają barwę czerwonobrązową, a następnie purpurową. Latem nieco zielenieją, a jesienią przebarwiają się na dekoracyjny czerwono-pomarańczowy kolor. Te liście są marcescencyjne, czyli zasychają, pozostając na drzewie, i opadają dopiero pod koniec zimy, tuż przed pojawieniem się nowych liści.

Kwiaty pojawiają się niemal jednocześnie z liśćmi. Od kwietnia do maja rozwijają się kwiaty jednopłciowe. Żółte kwiaty męskie są zebrane w zwisające kotki o długości od 40 do 60 mm. Zielone kwiaty żeńskie występują po 2–4 w okrywie na końcach pędów. Fagus sylvatica Purpurea Pendula wytwarza owoce nazywane bukwiami, o błyszczącej, brązowej barwie, pokryte najeżonymi kolcami. Owoce te mają od 12 do 18 mm długości i są jadalne w niewielkich ilościach. Górale używali ich dawniej do wyrobu mąki.

Wspaniały egzemplarz do posadzenia jako soliter w ogrodzie, buk płaczący o purpurowych liściach lepiej nadaje się do małych przestrzeni niż tradycyjne odmiany. Szczególnie dobrze rośnie w glebach wilgotnych, ale niezbyt mokrych, dobrze przepuszczalnych i bogatych w próchnicę. Można go włączyć do żywopłotu lub posadzić w dużej grupie krzewów. Można go także formować jako topiary, uprawiać w dużym pojemniku albo prowadzić jako bonsai. Miłośnicy oryginalnych małych drzew docenią również leszczynę purpurową, leszczynę pogiętą lub brzozę płaczącą Crispa.