Lipa srebrzysta - Tilia tomentosa

Lipa srebrzysta (Tilia tomentosa) to majestatyczne drzewo, które łączy wytrzymałość i elegancję. Jej piękne liście, zielone z wierzchu i srebrzyste od spodu, lśnią przy najlżejszym powiewie. Oprócz walorów dekoracyjnych lipa ta ceniona jest za letnie, cudownie pachnące kwitnienie, które przyciąga pszczoły. Odporna na mróz, suszę i zanieczyszczenia, doskonale sprawdza się zarówno w dużych ogrodach wiejskich, jak i w miejskich parkach. Warto ją posadzić, aby stworzyć gęsty, przyjemny cień, w którym można cieszyć się pięknymi letnimi dniami.

Lipa srebrzysta (Tilia tomentosa) należy do rodziny ślazowatych. Ten gatunek botaniczny pochodzi z południowo-wschodniej Europy i Azji Mniejszej, gdzie naturalnie rośnie na równinach oraz na terenach leśnych na umiarkowanych wysokościach. Jest to drzewo liściaste, w młodości o piramidalnym pokroju, które z czasem rozwija zaokrągloną, elegancką koronę. Może osiągnąć wysokość od 15 do 25 m i szerokość od 10 do 15 m, a jego wzrost jest dość szybki. Jego liście są szczególnie dekoracyjne: mają sercowaty kształt, mierzą od 5 do 12 cm, a ich górna strona jest ciemnozielona, natomiast dolna strona ma srebrzystą barwę i jest pokryta gwiaździstymi włoskami, które w ruchu powietrza tworzą migoczący efekt. Jesienią liście przybierają żółty odcień, zanim opadną. Latem, od czerwca do lipca, drzewo pokrywa się bladożółtymi kwiatami zebranymi w zwisające wierzchotki, które wydzielają delikatny zapach i przyciągają liczne owady zapylające. Te kwiaty miododajne ustępują miejsca suchym owocom zwanym niełupkami, lekko żebrowanym i przytwierdzonym do liściastej przysadki, która ułatwia ich roznoszenie przez wiatr. Prosty, mocny pień tej lipy pokrywa u młodych drzew gładka, szara kora, która z wiekiem staje się spękana i ciemniejsza. Lipa srebrzysta to wytrzymałe i łatwo przystosowujące się drzewo, odporne na suszę i miejskie zanieczyszczenia, które może rosnąć w każdej dostatecznie żyznej i głębokiej glebie.

Lipa srebrzysta (Tilia tomentosa) doskonale pasuje do dużych ogrodów i parków, a także nadaje się do sadzenia w szpalerach wzdłuż szerokich alei. Posadzona jako soliter w centrum otwartej przestrzeni, stanowi idealny punkt centralny i zapewnia dobroczynny cień. Można ją również sadzić w grupach lub naturalistycznych kompozycjach krajobrazowych. Aby ją wyeksponować, połącz ją z drzewami lub krzewami o jesiennych barwach, takimi jak klon francuski (Acer monspessulanum) lub parrocja perska (Parrotia persica). Otocz ją trawami ozdobnymi, takimi jak miskant, aby uzyskać lekką, pełną ruchu kompozycję. Żywopłoty z grabów (Carpinus betulus) lub głogów (Crataegus) podkreślą jej majestatyczny pokrój. Warto również uzupełnić kompozycję bylinami, takimi jak ciemiernik korsykański (Helleborus argutifolius), wilczomleczami migdałolistnymi (Euphorbia amygdaloides 'Purpurea') lub liliowcem rdzawym, które będą dobrze rosły w jej ochronnym cieniu.