Mirt zwyczajny - Myrtus communis subsp. tarentina

Myrtus communis subsp. tarentina to podgatunek mirtu zwyczajnego, szczególnie interesujący ze względu na łatwość uprawy. Można go zaaklimatyzować we wszystkich regionach, w których temperatura zimą nie spada poniżej -12°C. Ten zimozielony krzew, otoczony aurą mistycznego zapachu i obdarzony niezwykle silną symboliką, ma długą historię związaną z ludami basenu Morza Śródziemnego. Ma drobne, skórzaste, błyszczące, ciemnozielone liście, gęsto osadzone na gałązkach. Kwitnie w samym środku lata, obsypując swoje ulistnienie mnóstwem drobnych, białych, pachnących kwiatów z wystającymi pręcikami, które połyskują na tle gęstej, ciemnej masy liści niczym lekkie płatki śniegu. Stosunkowo mrozoodporna w przepuszczalnej glebie i niewymagająca pod względem rodzaju podłoża odmiana ta jest niezastąpiona w suchym ogrodzie, zarówno na słońcu, jak i w cieniu!

Myrtus communis Tarentina, nazywany również mirtem z Tarentu, zielem lagui lub mirtem tarentyńskim, to roślina z rodziny mirtowatych, występująca dziko na skraju lasów dębowych lub sosnowych, w skalistych zaroślach i makii basenu Morza Śródziemnego, aż po Liban. Jest to wolno rosnący krzew o naturalnie gęstym i zwartym pokroju. Osiąga od 1,5 do 2 m wysokości, czasem więcej, oraz od 1 do 1,5 m średnicy. Zimozielone liście, owalne i zakończone wydłużonym wierzchołkiem, są wyjątkowo aromatyczne. Otrzymuje się z nich olejek eteryczny szeroko stosowany w perfumerii i aromaterapii. Liście nie mają więcej niż 1 cm długości i 0,5 cm szerokości, są błyszczące z obu stron i mają bardzo wyraźny nerw główny. Krzew kwitnie obficie w pełni lata, od lipca do września, co jest zaskakujące w przypadku rośliny klimatu suchego. Drobne, białe kwiaty z 5 szerokimi płatkami, o średnicy 1 cm, wyrastają pojedynczo i otwierają się, ukazując duże skupiska wystających pręcików. Pojawiają się w kątach liści, na pędach tegorocznych. Jesienią zastępują je drobne, jajowate, mięsiste owoce pokryte nalotem woskowym, czarno-niebieskie, czasem białe, wykorzystywane w kuchni lub do produkcji likierów.

Bardziej błyszczący i delikatniejszy od bukszpanu, wolny od chorób, latem ozdobiony tysiącem uroczych drobnych kwiatów i pachnący, mirt tarentyński byłby zapewne częściej wykorzystywany w małych żywopłotach strzyżonych lub naturalnych oraz w sztuce topiarnej, gdyby był nieco bardziej mrozoodporny. Dostosowuje się do każdego stanowiska, równie dobrze toleruje gleby kwaśne, jak i lekko wapienne, a po dobrym ukorzenieniu nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Mirt bardzo dobrze znosi cięcie w kwietniu lub październiku, które nie wpływa negatywnie na kwitnienie. Jeśli ostra zima uszkodzi jego ulistnienie, może odbić z podstawy. Możesz zestawić go z karłowymi lub kwitnącymi granatowcami, agapantami, bylicami drzewkowatymi i szałwiami krzewiastymi (microphylla), tworząc barwną szachownicę lub niewielką rabatę inspirowaną klimatem śródziemnomorskim. Łatwo uprawia się go w dużym pojemniku, na przykład w towarzystwie akacji czterosezonowej; dobrze znosi również morską bryzę. Na skraju zagajnika lub podszytu będzie dobrze komponował się z czojsią, czystkiem (dużym, mrozoodpornym czystkiem do -15°C), derenem świdwą, a także z trzmieliną pospolitą 'Red Cascade'.