Morwa Wellington

Morwa hybrydowa 'Wellington' to piękne drzewo o gęstej, eleganckiej koronie, pokrytej dużymi liśćmi w zachwycającym, lśniącym odcieniu zieleni. Latem obficie rodzi doskonałe owoce o barwie od purpurowej do czarnej, soczyste, słodkie i delikatnie kwaskowate. Drzewo ma również walory ozdobne: wraz z wiekiem jego pień nabiera czerwonawo-fioletowego, prążkowanego odcienia z metalicznym połyskiem. Dobrze znosi chłody i suszę, dzięki czemu nadaje się do średnich i dużych ogrodów w całej Polsce. Preferuje gleby dobrze przepuszczalne i dość głębokie, na stanowisku w pełnym słońcu.

Morwa hybrydowa 'Wellington', czasami określana po łacinie jako Morus nigra 'Wellington', należy do rodziny morwowatych. Rodzina ta, występująca głównie w tropikalnych i subtropikalnych regionach świata, obejmuje różne rodzaje, takie jak Ficus, a także ozdobne drzewa i krzewy, na przykład Broussonetia papyrifera (papierówka chińska) lub Maclura pomifera (żółtnica pomarańczowa). Morwa 'Wellington' jest mieszańcem Morus rubra i Morus alba i uchodzi za jedną z najlepszych odmian morwy wyhodowanych w centrum badań nad owocami stanu Nowy Jork w Genewie. Początkowo została znaleziona na posesji Richarda Wellingtona w stanie Nowy Jork. Tworzy początkowo wzniesioną sylwetkę, która z wiekiem rozrasta się na boki, osiągając 10 metrów wysokości i od 6 do 7 metrów szerokości, z szeroką i gęstą koroną w dojrzałym wieku. Długowieczność i atrakcyjny pokrój nadają temu drzewu malowniczy charakter, który z czasem staje się coraz bardziej wyrazisty.
Liście tego drzewa są opadające na zimę i ułożone naprzemianlegle, osiągając do 20 cm długości. Mają ciemnozieloną barwę i szorstką teksturę na górnej stronie, natomiast od spodu są owłosione i jaśniejsze. Ich sercowaty kształt zdobi ząbkowany lub karbowany brzeg. Jesienią przebarwiają się na żółto, a następnie opadają na zimę. W okresie od maja do czerwca to niewielkie drzewo pokrywa się maleńkimi białymi kwiatami zebranymi w kotki, bardzo chętnie odwiedzanymi przez owady. Kwiaty rozwijają się stopniowo na młodych pędach tegorocznych. Kwitnienie, stosunkowo późne jak na morwę, skutecznie ogranicza ryzyko późnych przymrozków w kwietniu.

Morwa 'Wellington' jest bardzo plenna i samopylna, dlatego do owocowania nie potrzebuje innej odmiany. Dojrzewanie owoców trwa kilka tygodni, od lipca do września, co pozwala na stopniowe zbiory w zależności od stopnia ich dojrzałości. Owoce, cylindryczne i kuliste, osiągają od 2,5 do 3 cm długości, a w miarę dojrzewania zmieniają barwę z czerwonej na czarnofioletową. Zawierają soczysty, słodki i lekko kwaskowaty miąższ. Owoce, osadzone na krótkich szypułkach, są bardzo podobne do owoców jeżyny (Rubus fruticosus), stąd podobieństwo nazw. Uwaga: owoce te mogą działać przeczyszczająco, a zawarty w nich barwnik może powodować trudne do usunięcia plamy. Są bogate w antyoksydanty, witaminy B i C oraz minerały (żelazo, wapń i magnez); dostarczają około 50 kcal/100 g. Ptaki również z wielką przyjemnością się nimi żywią.

W kuchni : Owoce należy zbierać dopiero wtedy, gdy w pełni dojrzeją i przybiorą czarną barwę, ponieważ wcześniej są zbyt kwaśne. Podczas zbioru trzeba obchodzić się z nimi bardzo delikatnie. Należy spożyć je szybko, gdyż szybko się psują, choć można je również zamrozić. Owoce morwy są wszechstronne i pyszne zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu; doskonale nadają się do przygotowywania galaretek, dżemów, syropów, sorbetów, tart i chutneyów. Aby spróbować czegoś oryginalnego, przygotuj koktajl łączący smak czarnej morwy ze świeżością bazylii.

Morwa 'Wellington' to wspaniałe drzewo, które zapewnia dużo cienia dzięki gęstym, bujnym liściom opadającym na zimę. Jest jednocześnie wytrzymała i odporna na upał oraz suszę. Dobrze znosi gleby lekkie, piaszczyste i wapienne, głębokie oraz dobrze przepuszczalne, ani zbyt wilgotne, ani zbyt suche, i najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym. Należy jednak unikać sadzenia drzewa nad często uczęszczaną ścieżką, ponieważ jego owoce mogą powodować trudne do usunięcia plamy. Pień pokryty ciemną, głęboko spękaną korą nadaje tej morwie jednocześnie rustykalny i wyrafinowany wygląd, wyróżniając ją jako drzewo o wyrazistym charakterze.