Dendroseris litoralis

Dendroseris litoralis (syn. littoralis), potocznie nazywany drzewem kapuścianym (ang. Cabbage tree) ze względu na wygląd liści, to niezwykle ciekawa, krzewiasta bylina endemiczna dla wyspy Robinsona Crusoe, jednej z wulkanicznych wysp archipelagu Juan Fernández, położonych u wybrzeży Chile. Zagrożona wyginięciem na swojej rodzimej wyspie, między innymi z powodu wprowadzonych tam kóz, roślina ta została licznie rozmnożona w Europie przez kolekcjonerów i miłośników rzadkich gatunków. Ta niezwykła roślina jest bowiem doskonałą ozdobą werandy, szklarni lub wnętrza, cenioną za egzotyczny wygląd, spektakularne liście i wspaniałe, pomarańczowe kwitnienie. 

Dendroseris littoralis należy do rodziny astrowatych i jest spokrewniony z astrami oraz słonecznikiem zwyczajnym. Na swojej wyspie, gdzie panuje chłodny i dość wilgotny klimat, rośnie na skalistych i suchych obszarach, jednak uprawiana w doniczce będzie potrzebować dużo wody i regularnego podlewania. Podobnie w naszym klimacie najlepiej chronić ją przed palącym słońcem i wiatrem, który mógłby uszkodzić jej liście. W dobrych warunkach rośnie bujnie i jest dość łatwa w uprawie. Jej mrozoodporność oceniana jest na -4 do -5 °C w krótkotrwałych spadkach temperatury, w przypadku dobrze ukorzenionego egzemplarza.

Drzewo kapuściane charakteryzuje się oryginalnym pokrojem, przywodzącym na myśl palmę: roślina wytwarza kilka pędów, które z wiekiem grubieją, drewnieją i stają się sękate, a każdy z nich zwieńczony jest kępą dużych liści. Rośnie dość szybko, osiągając około 2,50 m wysokości i 1,50 m szerokości. W otwartym gruncie może osiągać większe rozmiary. Na młodych pniach widoczne są białawe blizny po liściach. Liście zimozielone zimą są owalne, grube, błyszczące i mają gumowatą strukturę; osiągają do 46 cm długości. Są jadalne. Kwitnienie przypada wiosną lub latem we Francji, na dojrzałych, 4–5-letnich roślinach. Spomiędzy liści wyrastają długie i piękne zwisające kwiatostany, złożone z kwiatów zebranych w koszyczki i pochylonych ku ziemi, przypominających chwosty pasmanteryjne. Ich języczki lub płatki mają bardzo intensywną pomarańczową barwę. W naturze kwiaty te zapylają kolibry, które spijają z nich bardzo słodki nektar.

Dendroseris litoralis uprawiany w otwartym gruncie łatwiej zaaklimatyzuje się w nadmorskich ogrodach Bretanii lub Normandii, ponieważ preferuje chłodny i wilgotny klimat. Oczywiście najlepiej posadzić go jako soliter albo wyeksponować na tle dość neutralnego ulistnienia (zimozielonego żywopłotu, oliwników, kuflików). Na rabacie o egzotycznym charakterze można zestawić go z kuflikami o czerwonych kwiatach (Callistemon citrinus 'Splendens') lub erytrynami, z chilijskim drzewem ognistym oraz Lapageria.... Dla ogrodników z bardziej kontynentalnych regionów pozostaje piękną rośliną do uprawy w oranżerii. W szklarni lub na werandzie będzie tworzyć niezwykle dekoracyjny zestaw z drzewkiem pomarańczowym, , Tibouchina lub akacją — tworząc niezwykle dekoracyjny kwartet przywodzący na myśl krajobrazy o egzotycznym uroku i zapachu.