Salix alba Aurea - Wierzba biała

Wierzba biała 'Aurea' to wierzba biała wyselekcjonowana ze względu na piękne liście opadające na zimę, latem żółtozielone, jesienią złocistożółte, oraz złociste młode pędy. Przycinana w formie krzewu, ta niewielka roślina liściasta będzie utrzymywana w proporcjach lepiej dopasowanych do naszych nowoczesnych ogrodów. Wierzba zawsze nadaje ogrodowi poetycki charakter. Ta niezwykle świetlista odmiana pięknie prezentuje się w założeniach krajobrazowych na terenach podmokłych.

Wierzba biała 'Aurea' według niektórych ekspertów jest mieszańcem wierzby kruchej (Salix fragilis). Ponadto bardzo przypomina Salix sachalinensis 'Golden Sunshine'. Jej przodek, Salix alba, pochodzi z terenów podmokłych półkuli północnej, zwłaszcza z Europy, umiarkowanej Azji i Afryki Północnej. To drzewo niezwykle dobrze przystosowujące się do różnych warunków i bardzo szybko rosnące. Należy do rodziny wierzbowatych i rodzaju Salix, obejmującego nie mniej niż 300 gatunków występujących w chłodnych regionach półkuli północnej. Gatunek ten jest dwupienny, co oznacza, że kwiaty żeńskie i męskie występują na różnych egzemplarzach.

Salix alba 'Aurea' rośnie umiarkowanie szybko, a nawet nieco wolno. Nieprzycinana ma szeroki pokrój, z krótkim pniem i szeroką, zaokrągloną koroną. Z czasem osiągnie około 4–5 m wysokości i 3 m szerokości. Silne, regularne cięcie, wykonywane co 3 lata, pozwoli ograniczyć jej wysokość, niezależnie od tego, czy będzie prowadzona w formie krzewu, czy jako drzewo ogłowione. Wytworzy wtedy dużą, gęstą kępę. Długie, elastyczne pędy są złociste, gdy są młode, z czasem stają się szarobrązowe. Wyrastają na nich liście o długości 11–12 cm, wąskie i lancetowate. Obie strony blaszki liściowej są jedwabiste: górna jest błyszcząca, a dolna bardziej srebrzysta. Gdy drzewo rośnie na słońcu, wiosną liście mają żółtą, lekko zielonkawą barwę. Młode pędy są często zabarwione na pomarańczowo. Liście stają się coraz bardziej żółte latem i przed opadnięciem jesienią przybierają wspaniałą złocistożółtą barwę. Kwitnienie przypada na kwiecień–maj, równocześnie z pojawieniem się młodych liści. Kotki o długości od 3 do 5 cm mają żółtozieloną barwę. System korzeniowy tej wierzby, zarówno palowy, jak i bardzo rozłożysty, jest doskonale przystosowany do głębokich, niestabilnych gleb. Z tego powodu najlepiej sadzić wierzbę z dala od rur i przewodów. Wierzba biała jest także rośliną leczniczą — jej kora była pierwszym źródłem aspiryny. Dziko rosnące Salix alba może dożyć sędziwego wieku 100 lat.

Wierzbę białą 'Aurea' można posadzić jako soliter, na środku dużej rabaty, w żywopłocie lub na obrzeżu zbiornika wodnego. Jej złociste liście są cenne, gdy chcemy rozjaśnić bardziej ponure założenie, na przykład na obrzeżach terenów wiejskich. To krzew na gleby wilgotne, od wapiennych po kwaśne. Nie wszyscy wiedzą, że ta wierzba znosi zarówno okresową suszę, jak i nadmierną wilgoć. Wśród roślin, które można z nią zestawić, znajdują się derenie Cornus sanguinea i C. sericea 'Baileyi' o barwnych pędach, miskanty oraz wierzba mała…

Wskazówka: Zbieraj opadłe jesienią liście i spal je, jeśli w okresie wegetacji na drzewie pojawią się czarne plamy (antraknoza) lub żółtopomarańczowe plamy (rdza). Po opadnięciu wszystkich liści wykonaj oprysk cieczą bordoską.