Berberidopsis corallina

Berberidopsis corallina to rzadkie pnącze krzewiaste pochodzące z chilijskich lasów. Choć nie zachwyca spektakularnym wyglądem, wyróżnia się prawdziwą elegancją, a także późnym, letnim kwitnieniem o wyjątkowej gracji. Kwiaty zebrane są w lekkie grona i mają postać małych, zaokrąglonych dzwoneczków przypominających pąki fuksji. Ich woskowoczerwony, koralowy kolor pięknie kontrastuje z długimi szypułkami. Kwiatostany wyróżniają się na tle pięknych, zimozielonych liści o intensywnie błyszczącej, zielonej powierzchni.  Jej słabo wijące się pędy czepiają się podpór za pomocą nielicznych korzeni powietrznych. Mało mrozoodporna w wilgotnej glebie zimą, wymaga uprawy w świeżej, próchnicznej, lekko kwaśnej i dobrze zdrenowanej ziemi, w lekkim słońcu lub półcieniu. Ta roślina dobrze przystosowana do klimatu oceanicznego będzie się również doskonale czuła w nieogrzewanej szklarni lub słabo ogrzewanej werandzie.

Berberidopsis corallina należy do rodziny berberidopsidowatych. Ta chilijska roślina jest krzewiastym, zimozielonym pnączem o wiotkich, wijących się pędach. Osiąga od 3 do 5 m wysokości i od 1 do 2,50 m szerokości. Rośnie umiarkowanie szybko. Jej liście są całobrzegie, wąskie i sercowate, mają od 3 do 10 cm długości i od 2 do 4 cm szerokości. Są dość skórzaste i bardzo błyszczące, o lekko ząbkowanych brzegach; z wierzchu mają intensywnie żywozielony kolor, a od spodu są sinozielone i wyposażone w małe kolce na brzegach. Roślina ta wyróżnia się późnym kwitnieniem, przypadającym od sierpnia do października (lub od lipca do września, zależnie od klimatu). Kuliste kwiaty o średnicy 1,5 cm osadzone są na szypułkach o długości 5 cm. Tworzą końcowe lub prawie końcowe grona o długości od 15 do 25 cm. Mają bardzo intensywną, błyszczącą karminowoczerwoną barwę. Roślina czepia się podpór za pomocą nielicznych korzeni powietrznych, które czasami pojawiają się na jej słabo wijących się pędach.

Berberidopsis corallina należy do tych rzadkich roślin, których mrozoodporność budzi wątpliwości. Wynika to zapewne z faktu, że zimy w jej ojczyźnie są wprawdzie chłodne, ale bardzo suche i krótkie, w przeciwieństwie do zim panujących w większości naszych regionów. W łagodnym klimacie będzie pięknie prezentować się w otwartym gruncie, z czasem tworząc krzewiastą kopułę zieleni, jeśli będzie przycinana, lub swobodnie wspinając się na drzewo do wysokości 5 m. Ponieważ preferuje gleby próchniczne i lekko kwaśne, można posadzić ją w towarzystwie hortensji, azalii zrzucających liście, a także kalmii szerokolistnej. Roślina ta będzie również bardzo dobrze rosła w dużych pojemnikach, które w regionach o długich i surowych zimach można ustawić w miejscu osłoniętym przed silnym mrozem.